"Zaraz po zakończeniu rekolekcji, w dzień, w którym odbywa się pranie, przeorysza wzywa na osobności siostrę Teresę. Pewien seminarzysta, liczący 21 lat, Maurice Belliere, napisał właśnie do Karmelu, by prosić o siostrę, która by poświęciła się specjalnie za zbawienie jego duszy, a kiedy zostanie misjonarzem, wspomagała go modlitwami i ofiarami, by mógł dopomóc do zbawienia wielu duszom.
Matka Agnieszka wyznacza do tej misji siostrę Teresę od Dzieciątka Jezus".

Jest rok 1966. Do biskupa Lisieux przychodzi pewna bezdzietna kobieta z prośbą: "Zawsze pragnęłam mieć syna kapłana. Proszę dać mi imię kapłana, a ja będę do końca życia za niego odmawiać Różaniec. W ten sposób będę jego duchową matką". Biskup, który niedawno odbył rozmowę z jednym z kleryków, odpowiada: "Proszę modlić się za kleryka Bruno".
W parafii, do której ks. Bruno Thevenin trafia tuż po święceniach, mnożą się problemy: odejście proboszcza i jego związek z kobietą wywołuje zgorszenie. Parafianie odwracają się od Kościoła, odchodzą także osoby świeckie zaangażowane w sprawy parafii. Ks. Thevenin zostaje sam - bez proboszcza, bez kościelnego, bez gospodyni, za to mając 650 dzieci do katechizacji. Prosi o pomoc starszą panią, którą każdego dnia widzi modlącą się w kościele. Nowa gospodyni pyta, czy w seminarium był tylko jeden Bruno - kiedy ks. Thevenin chce wiedzieć, skąd to pytanie, okazuje się, że spotkał osobę, która od kilku lat nie przestaje się za niego modlić.

Te dwa wątki: powołanie do modlitwy za kapłanów, na którym oparła swoje życie św. Teresa Martin oraz doświadczenie przez Księdza Bruno wartości modlitwy ukrytej, darowanej przez drugiego człowieka, zaowocowały dziełem Misji św. Teresy od Dzieciątka Jezus, powstałym z inicjatywy ks. Thevenin we Francji, w 100-lecie urodzin świętej patronki.
Od 1995 r. Misja św. Teresy działa także w Polsce, gromadząc tych, którzy zechcieli objąć modlitewną opieką proszących o modlitwę kapłanów, kleryków i osoby zakonne. Zasada funkcjonowania apostolatu jest bardzo prosta: nazwać ją można trwaniem serca przy sercu. Opiera się na tworzeniu duchowych par, w których dziecku lub osobie starszej, wysyłającym swoje zgłoszenie do warszawskiego Sekretariatu Misji, zostaje powierzona jedna osoba duchowna, znana tylko z imienia, a w intencji której każdego dnia (przez rok lub dłużej) osoba świecka będzie ofiarowywała modlitwę do Matki Bożej Kapłanów. Również kapłana polecającego się tego rodzaju opiece czeka bardzo odpowiedzialne zadanie: podczas kiedy ktoś nosi go w sercu i nie przestaje modlić się za niego, on... ma być święty.
U podstaw apostolatu leży pragnienie, abyśmy wszyscy, zarówno wierni świeccy, jak i powołani do życia konsekrowanego, mieli świadomość wspólnego podążania za Chrystusem - a co z tego wynika, wzajemnej za siebie odpowiedzialności i dobra, jakie dzięki niej ma szansę stawać się na co dzień naszym udziałem.
Bo czy nie tak właśnie jesteśmy sobie dani na naszej wspólnej drodze do świętości? Jako wspólnota z woli Pana. Jako ci, którzy w imię Miłości mamy siebie wzajemnie ochraniać, aby razem ochraniać Serce Kościoła - dar Eucharystii; Chrystusa, który w dłoniach kapłana staje się Emmanuelem, Bogiem z nami. Bogiem ze mną, wiernym świeckim, który w Kościele korzysta z posługi kapłaństwa sakramentalnego.
I Bogiem z nim, kapłanem, który może powtórzyłby za jednym ze swoich współbraci tę prośbę: "Potrzeba, aby chrześcijanie umieszczali swych kapłanów w centrum swojej modlitwy, swoich serc, swoich myśli (...). Mówię do was jak brat, jak ksiądz, jak na spowiedzi. Módlcie się za nas każdego dnia. Bez waszej pomocy nie możemy wam głosić Ewangelii. Nie możemy dla was dokonywać przeistoczenia w czasie Eucharystii. Tylko w ten sposób możecie przeżyć wielkie i głębokie doświadczenie Kościoła".

Więcej informacji o działalności apostolatu:
Misja św. Teresy, parafia Matki Bożej Jasnogórskiej, ul. Gogola 12, Łódź.
Strona internetowa Misji: http//www.republika.pl/aniolek4; e-mail: pacefilia@interia.pl