Reklama

Niedziela Małopolska

Chcą być dobrzy jak chleb

Nawoływał do pomocy najuboższym. Do końca był oddany służbie bliźniemu. Cechował się dobrocią serca i niezwykłą pokorą. Mowa o św. Bracie Albercie, który jest patronem działającej w Trzebini Fundacji. Jej członkowie, podobnie jak on, chcą „być dobrzy jak chleb”

Niedziela małopolska 1/2013, str. 4

[ TEMATY ]

fundacja

www.wtztrzeninia.pl

Warto mieć hobby. Warsztaty terapii zajęciowej w Trzebinii

Warto mieć hobby. Warsztaty terapii zajęciowej w Trzebinii

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Tuż obok parafii św. Piotra i Pawła w Trzebini znajduje się siedziba Warsztatów Terapii Zajęciowych, prowadzonych przez Fundację im. Brata Alberta. A wszystko dzięki staraniom śp. ks. prał. Stanisława Gałuszki, ks. dziekana Stanisława Mszala, dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej Krystyny Karnas, a także prezesa Fundacji im. Brata Alberta ks. Tadeusza Zaleskiego.

Trzebińskie placówki

Fundacja prowadzi w Trzebini dwie placówki. Jedna z nich przeznaczona jest dla osób dorosłych z różnoraką niepełnosprawnością - są to Warsztaty Terapii Zajęciowej, w której uczestniczy 35 osób. Działają one codziennie i w ramach nich prowadzone są zajęcia w 6 pracowniach terapeutycznych: gospodarstwa domowego, rzemiosł różnych, stolarskiej, tkacko-krawieckiej, plastycznej, ogrodniczej. - Mamy również zajęcia z zakresu rehabilitacji ruchowej, ćwiczenia ogólno-kondycyjne, gimnastykę i aerobik, tenis stołowy, zajęcia na basenie, hipoterapię, dogoterapię czy muzykoterapię. Organizujemy także wycieczki rowerowe - wymienia Katarzyna Szarzyńska, kierownik WTZ w Trzebini. Każda grupa terapeutyczna liczy 5-6 osób, pochodzących głównie z terenu miasta i gminy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Druga forma pomocy to świetlica terapeutyczna dla dzieci i młodzieży (7-18 lat), z której obecnie korzysta blisko 20 podopiecznych. Działa od poniedziałku do piątku w godzinach 15-19.

Grają, tańczą, śpiewają

Reklama

Na trzebińskich Warsztatach Terapii Zajęciowej działają także zespoły artystyczne. - Mamy teatr, który się nazywa „Kromka”, zespół taneczny „Samba”, grupę muzyczno-taneczną „Gang Alberta” oraz zespół „The Best” - wyjaśnia pani kierownik. „Członkowie zespołu wybierają do swojego repertuaru różnorodną muzykę - przeboje znane i lubiane, piosenki biesiadne i inne, potrafią porwać do wspólnej zabawy i śpiewania niejedną widownię” - czytamy na stronie internetowej WTZ w Trzebini.

Osoby pragnące wykazać się zdolnościami aktorskimi mogą działać w teatrzyku „Kromka”.

- Hasłem naszej fundacji jest „Być dobrym jak chleb”. A chleb składa się z wielu kromek i jedną z nich jest ten nasz teatrzyk - mówi pani kierownik. Teatr „Kromka” ma w swoim repertuarze „Powrót taty”, Bajki Krasickiego, „Panią Twardowską”, „Bajkę o Rybaku i złotej Rybce” oraz wiązankę utworów J. Brzechwy i J. Tuwima. Jak ocenia pani Katarzyna, podopieczni chętnie angażują się w różne inicjatywy artystyczne: - Nasi niepełnosprawnymi nie mają takich oporów przed występami jak my. Oni świetnie realizują się na scenie, są w swoim żywiole. Niektórzy potrafią śpiewać, inni nie, ale za to np. dobrze grają na instrumentach, mają wyczucie rytmu, potrafią wcielać się w różne postacie. Każde przedstawienie podnosi wiarę we własne możliwości.

Wszystkie prace wykonywane w ramach zajęć terapeutycznych są prezentowane na rozmaitych wystawach, konkursach, w galeriach, na aukcjach. Sprzedaje się je również na kiermaszach prac organizowanych kilka razy w roku.

Reklama

Prężnie działa instrumentalny zespół „Albert Band”. - Dwa razy w miesiącu mamy dużą próbę. Zjeżdżają się na nią podopieczni WTZ z Chrzanowa i Libiąża. To taka nasza wspólna inicjatywa. W zeszłym roku zaistnieliśmy podczas jubileuszowej Albertiany w Krakowie. Jest to festiwal prowadzony przez naszą fundację wspólnie z fundacją Anny Dymnej. Pokazaliśmy się także na takim festiwalu jak „Chrzanowska Lokomotywa Artystyczna”. Generalnie gramy maksymalnie 2-3 koncerty w ciągu roku. Udało nam się w zeszłym roku wydać płytę tego zespołu - opowiada o działalności orkiestry pani Katarzyna.

Program Szkarpa

To program, który trwa od 2006 r. i zakłada współpracę z Zakładem Karnym w Trzebini. - Zaczęło się od tego, że skazani pomogli nam wyremontować nasze pomieszczenia. Wtedy zrodziła się myśl o bliższej współpracy. Stereotyp więźnia - bandyty został obalony. Skoro my walczymy z wykluczeniem społecznym naszych podopiecznych, to chyba trudno byłoby nam odmówić, bo przecież skazani też z nim walczą. Najpierw na próbę przychodzili na zajęcia, a potem się okazało, że to całkiem ciekawie funkcjonuje i ten program został poszerzony również o Schronisko dla Niepełnosprawnych w Radwanowicach. Tam też kilku osadzonych pracuje z naszymi podopiecznymi - wyjaśnia pani Katarzyna.

Obecnie w WTZ w Trzebini pracuje w ramach wolontariatu 7 osadzonych, którzy pomagają w prowadzeniu zajęć. To dla więźniów niezwykłe doświadczenie. W świecie, w którym coraz bardziej liczy się „mieć” niż „być”, chęć niesienia pomocy drugiemu jest bardzo ważna, a kontakt z potrzebującym to także pewna forma lekcji życia. - Czasem mi się wydaje, że skupiam się na wielu istotnych rzeczach, ale podopieczni mi uświadamiają, że tak naprawdę to nie jest najważniejsze. Wśród papierów, rozmaitych działań, kłopotów finansowych, to oni są najistotniejsi! - podkreśla pani Katarzyna. Bo przecież liczy się On - Człowiek...

2013-01-07 09:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Poznań: abp Gądecki przewodniczył Mszy z okazji 25-lecia fundacji Redeptoris Missio

[ TEMATY ]

fundacja

Msza św.

Paweł Wysoki

W Niedzielę Zesłania Ducha Świętego abp Stanisław Gądecki przewodniczył w poznańskiej archikatedrze Mszy świętej z okazji 25-lecia fundacji Redemptoris Missio. „Kto ma Ducha Świętego, ten w konsekwencji Jego przyjęcia staje się misjonarzem. Jedynie we współpracy z Duchem Świętym możemy rozwijać w sobie wrażliwość i współczucie, otwartość, dyspozycyjność, zainteresowanie problemami bliźnich i inne cnoty potrzebne zwiastunom Ewangelii” – mówił w homilii przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Metropolita poznański podkreślił, że etapem ukazywania się ducha misyjnego i jednym z najpiękniejszych uczynków miłosierdzia względem ciała jest okazywanie pomocy ludziom żyjącym w materialnej nędzy. Zaznaczył, że nie wystarczy troszczyć się o ludzi żyjących w ubóstwie, o potrzebujących pożywienia czy dachu nad głową.
CZYTAJ DALEJ

Papież: niech parafia będzie znakiem Kościoła, który troszczy się jak matka

2026-03-08 20:07

[ TEMATY ]

parafia

Papież Leon XIV

znak Kościoła

jak matka

Vatican Media

Papież Leon XIV

Papież Leon XIV

O tym, że działalność parafii, w centrum której znajduje się Eucharystia, powinna być znakiem Kościoła „który jak matka troszczy się o swoje dzieci, nie potępiając ich, lecz przyjmując, słuchając i wspierając wobec zagrożeń” mówił Leon XIV w homilii podczas Mszy św. w parafii pw. Ofiarowania NMP w rzymskiej dzielnicy Torrevecchia. Papież odwiedził ją po południu 8 marca, jako 4 z pięciu stołecznych parafii, do których udaje się w Wielkim Poście - informuje Vatican News.

Nawiązując do fragmentu Ewangelii, mówiącego o spotkaniu Jezusa z Samarytanką przy studni, Papież podkreślił, że „pragnienie życia i miłości”, które nosi w sobie wykluczona przez swą społeczność kobieta, jest pragnieniem każdego człowieka, które Pan Bóg chce wypełnić. Zwraca uwagę, że Jezus czeka na Samarytankę przy studni zanim ona tam przyjdzie i znając pragnienia, których ona sama nie wypowiada.
CZYTAJ DALEJ

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy

2026-03-09 11:09

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Emmanuel Tzanes/pl.wikipedia.org

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję