Główna wartość filmu Anity Gargas pt. „Anatomia upadku” polega nie na tym, że udowadnia on w stu procentach, iż w Smoleńsku dokonano zamachu na Prezydenta RP. Nie udowadnia, bo bez badania wraku samolotu, rzetelnej analizy zapisów czarnych skrzynek i przeprowadzenia wielu czynności śledczych udowodnić nie może. Film przedstawia jedynie pewne hipotezy i wątpliwości naukowców, zeznania naocznych świadków tragicznego wydarzenia, wypowiedzi rodzin ofiar katastrofy.
Moim zdaniem, największą wartością filmu jest to, że każdy na własne oczy mógł zobaczyć skandaliczne podejście do śledztwa oficjalnych władz Polski i zachowanie osób delegowanych do działań śledczych. Zadufany ówczesny marszałek Sejmu RP, twierdzący, że po katastrofie państwo zdało egzamin; opryskliwy, arogancki i ewidentnie uciekający od odpowiedzi premier; zakłamana do granic wyobraźni ówczesna minister zdrowia; bezczelny, by nie powiedzieć chamski, rzecznik rządu RP; ciężko wystraszony rzecznik prasowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej… Zobaczyć to - bezcenne, szkoda tylko, że tak bolesne.
W obrazie Anity Gargas ktoś celnie zauważył, że w Smoleńsku Polska padła na kolana. Bynajmniej nie z bólu po ofiarach, bo to akurat byłoby zrozumiałe. Polskę na te kolana powalono, a w filmie pokazano anatomię tego upadku i kto się mu ewidentnie przysłużył.
Dwadzieścia pięć osób zostało rannych w wyniku wypadku w centrum Lipska - poinformowało w poniedziałek Radio Leipzig. Rzecznik saksońskiej policji skorygował wcześniejsze doniesienia o dwóch ofiarach śmiertelnych; najnowszy komunikat mówi o jednej.
Maj w Polsce od lat pachnie bzem, świeżo skoszoną trawą i… Pierwszą Komunią Świętą . Przed kościołami ustawiają się chłopcy w garniturkach i dziewczynki w sukniach, które coraz częściej przypominają kreacje z katalogów ślubnych. Rodzice poprawiają fryzury, fotografowie ustawiają statywy, a gdzieś w tym wszystkim – często nieco ciszej – czeka On. Chrystus.
Pierwsza Komunia Święta była kiedyś wydarzeniem przede wszystkim domowym i duchowym. Przyjęcie odbywało się w mieszkaniu, przy stole przykrytym białym obrusem, z rosołem, ciastem drożdżowym i może jedną fotografią na pamiątkę. Prezenty też były inne. Zegarek – pierwszy w życiu, trochę za duży na rękę, ale noszony z dumą. Rower – niekoniecznie nowy, ale „na zawsze”, przynajmniej w dziecięcym wyobrażeniu. Te rzeczy miały swoją wagę. Były znakiem wejścia w świat odpowiedzialności.
Przez lata budował mosty – między pokoleniami, między nauką a praktyką, a przede wszystkim między ludźmi. Jako wieloletni współpracownik i przyjaciel Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, prof. Jacek Kurzępa wielokrotnie dzielił się z naszymi Czytelnikami swoją wiedzą i troską o kondycję młodego pokolenia oraz naszej Ojczyzny. Dziś to on sam potrzebuje, byśmy stanęli na moście solidarności i pomogli mu w najtrudniejszej walce – walce o życie.
Wiadomość o chorobie Profesora spadła na nas wszystkich nagle. Diagnoza jest niezwykle trudna: nieoperacyjny rak jasnokomórkowy nerki z przerzutami do płuc i wątroby. To nie jest początek drogi, ale kolejny etap wyniszczającej batalii, na którą składają się kolejne operacje, sesje chemioterapii i radioterapii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
