Pamiętam przed przeszło 10 laty zjazd teologów na KUL. W czasie obiadu zasiadłem przy małżeństwie. Gdy dowiedzieli się, z jakiej jestem diecezji, mężczyzna westchnął i powiedział: – Ma ksiądz szczęście. To wielka łaska być dumnym z takiego biskupa.

Długo wierciła mnie w sercu ta wypowiedź. Czy ja rzeczywiście jestem dumny? Czy odkrywam ten Dar jako łaskę? Przez wiele lat dzięki życzliwości Redakcji „Niedzieli” Kościół w Polsce mógł karmić się felietonami Arcybiskupa. Miały one tym większy ciężar, że przez 10 lat wypowiadał je jako Przewodniczący Konferencji Episkopatu. Często otrzymywałem pytania od księży i ludzi świeckich z Polski, dlaczego już dawno nie było wypowiedzi Księdza Arcybiskupa. To znaczący sygnał, o którym warto dziś przypomnieć. Bądźmy tej niedzieli sercem przy Księdzu Arcybiskupie, a ci, którzy będą mogli, niech zawitają w mury archikatedry.

Księże Arcybiskupie! W tym ważnym dniu cofającym nas o 30 lat, kiedy Pan spojrzał na Ciebie, mimo że był to wówczas trudny dla Ciebie czas z powodu dolegliwości zdrowotnych i nawału zajęć w Kongregacji i rektorowania w Kolegium Polskim, pragniemy podziękować za owoce pasterskiego trudu – te duchowe i materialne. Niech czas, o którym tak pięknie w ostatnim wywiadzie opowiada papież-senior Benedykt XVI stanie się i Twoim udziałem. Życzymy zdrowia, pogody ducha, wielu miłych spotkań i radości z obecności wśród nas w posługach, których tak wiele przyjmujesz.