Kto rusza w drogę, by czynić dobro, już zbliża się do Boga i jest wspierany Jego pomocą” – pod takim hasłem odbyła się XI Pielgrzymka osób bezdomnych i wykluczonych społecznie na Jasną Górę. Modlitewne spotkanie odbyło się 12 listopada.
W pielgrzymce uczestniczyły 32 osoby bezdomne z terenu diecezji sosnowieckiej, z trzech ośrodków prowadzonych przez naszą diecezjalną Caritas. Do Częstochowy pojechali pielgrzymi ze Schroniska dla bezdomnych w Będzinie-Łagiszy, Noclegowni dla bezdomnych w Sosnowcu i Noclegowni dla bezdomnych w Dąbrowie Górniczej. Pielgrzymkę poprowadził ks. Łukasz Musiał, zastępca dyrektora Caritas Diecezji Sosnowieckiej.
W sumie w pielgrzymce wzięło udział około tysiąca osób. – Za bezdomnością kryje się trudna historia ludzkiego życia. Czasem wystarczy tylko uśmiech czy rozmowa, pamiętajmy w każdym żyje ten sam Bóg – powiedział witając pielgrzymów ks. Marina Subocz, dyrektor Caritas Polska. – Zorganizowane przez Caritas Polska spotkanie to wyraz troski Kościoła o ubogich. Zwraca ono uwagę na godność osoby ludzkiej niezależnie od jej stanu posiadania. To ich niemy krzyk – powiedział ks. Marek Bator, dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej. Statystyki pokazują, że dziś prawie pół miliona ludzi pozostaje w Polsce bez dachu nad głową. Bezdomność nie jest skutkiem jedynie uwarunkowań socjalnych, bezrobocia czy braku mieszkania. To także efekt zmniejszonej zdolności do samodzielnego życia i do poddania się wymogom społeczeństwa. Caritas otacza bezdomnych szczególną troską. Prowadzi 55 specjalnych ośrodków, setki jadłodajni, łaźni i noclegowni.
Ale wróćmy do pielgrzymki. Konferencję do pątników w kaplicy św. Józefa wygłosił ks. Mirosław Tosza, założyciel Wspólnoty „Betlejem” w Jaworznie na terenie diecezji sosnowieckiej. Prezbiter z naszej diecezji podzielił się świadectwem życia i pracy z osobami bezdomnymi oraz opowiedział o wyjątkowej, pieszej i traktorowej pielgrzymce osób bezdomnych do Lisieux we Francji. – To była dla nas droga pojednania. Wcale nie było tak, że wcieliliśmy się w rolę apostołów, którzy wzywają innych do bycia miłosiernymi. Odkryliśmy raczej, że sami potrzebujemy wzajemnego przebaczenia i pomocy. Pielgrzymując w dość trudnych warunkach doświadczaliśmy, że bywamy skłonni do kłótni, gdy coś idzie nie tak. Ale pamięć o celu podróży i słowo „przepraszam” zawsze przynosiło pojednanie – podkreślił ks. Mirosław Tosza. Kapłan opowiedział także zgromadzonym w kaplicy św. Józefa historię z przymusowego postoju w zamieszkałym przez dziesięć rodzin niemieckim Steinbach. – Nie przewidywaliśmy tego postoju. Zepsuł nam się traktor i musieliśmy tu czekać trzy dni, aż nadejdzie potrzebna część. Jednak nie ma tego złego, bo chcieliśmy w tym czasie wydrukować folder, ale po drodze nie było gdzie. Poprosiliśmy św. Tereskę o pomoc i okazało się, że w Steinbach mieszka serwisant kserokopiarek. Wydrukowaliśmy folderów do woli. A jednego dnia wieczorem zorganizowaliśmy wspólną projekcję filmu na ścianie garażu. Przyszło wielu mieszkańców wioski. Wytworzyła się przyjazna atmosfera. Potem dowiedzieli się, że jednemu z uczestników film pomógł rozpocząć układanie trudnych relacji z bratem, a sąsiedzi choć lepiej się poznali – wspominał ks. Mirosław Tosza. Uzupełnieniem konferencji było świadectwo Marka – mieszkańca Wspólnoty „Betlejem” w Jaworznie, który przebył pieszo drogę do Lisieux. – Wcześniej myślałem, że św. Tereska to jakaś tam zakonnica, którą zrobili świętą, ale po odwiedzinach w Lisieux, poznaniu jej historii i miejsc, w których żyła, zrozumiałem bardziej, na czym polega modlitwa i jej wstawiennictwo – powiedział Marek.
Kolejnym punktem spotkania było nabożeństwo Drogi Krzyżowej, które poprowadziły bezdomne kobiety ze schroniska Oaza prowadzonego przez częstochowski Caritas. Po zakończeniu Drogi Krzyżowej pątnicy przeszli przez Bramę Miłosierdzia i udali się do Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, gdzie odbyła się Eucharystia, której przewodniczył ks. Marian Subocz – dyrektor Caritas Polska, a homilię wygłosił ks. Mirosław Tosza. Wspólne pielgrzymowanie zakończył posiłek w Domu Pielgrzyma.
Codziennie w godzinach 9-10 i 15.30-17.30 czynny jest Dom Chleba, funkcjonujący przy parafii pw. św. Michała Archanioła w Lublinie. W menu tego zacnego miejsca znajdują się modlitwa, dobre słowo, przysłowiowa kromka chleba i ciepła herbata
We wtorek, tuż po godz. 9 przyjeżdżam do Domu Chleba. Ślicznie wyremontowany budynek to efekt bezinteresownej pracy parafian. Umieszczony na ścianie napis, zaprasza: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Przed budynkiem stolik i ława. Na niej siedzi już kilku mężczyzn, zajadając pajdy chleba i popijając gorącą herbatą. Nie wstydzą się prasy. Chętnie pokażą się na zdjęciach. W końcu nie mają nic do ukrycia. - Życie potoczyło się, jak się potoczyło - mówi jeden z nich. - Trochę przed córką wstyd, ale jest jak jest - dodaje filozoficznie. - Przychodzimy tu codziennie - dorzuca drugi. - Własnego domu nie ma, a tu prawie jak w domu. Porozmawiać można, o pomoc poprosić, zjeść coś - wylicza. A w zimie można zagrzać się w cieple, bo na zimowe miesiące Dom Chleba przenosi się do ogrzewanych pomieszczeń parafialnych. Proboszcz nie ukrywa, że Dom Chleba powstał z potrzeby chwili. W tej dzielnicy jest wiele osób potrzebujących pomocy - bezdomnych i ubogich. Domofon na plebani rozgrzewał się do czerwoności; ciągle ktoś dzwonił z prośbą o chleb. - Siedliśmy i pomyśleliśmy, co możemy zrobić. Tak się zaczęło. Od potrzeby chwili. Udało się stworzyć miejsce, do którego ci ludzie mogą przyjść, posilić się czy pomodlić, jeśli są wierzącymi. Mogą też porozmawiać z wolontariuszami i dostać wskazówki oraz adresy placówek pomagających wychodzić z bezdomności - wyjaśnia proboszcz ks. Arkadiusz Paśnik. Dom działa już od blisko 2 lat. W zimie przychodzi mniej potrzebujących, bo czynne są inne miejsca pomocy i noclegownie. Za to w lecie jest to jedna z nielicznych placówek, oferująca pomoc bezdomnym i ubogim. Dlatego każdego tygodnia przychodzi tu nawet ponad 100 osób.
Paulini z Sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia zbierają świadectwa łask i cudów dotyczących dzieci otrzymanych za wstawiennictwem Matki Bożej Jasnogórskiej.
Gdy na ulicach grupy młodych osób w wulgarny sposób domagają się prawa do zabijania nienarodzonych dzieci, łatwo zapomnieć, że dla ludzi dojrzałych coraz częstszym dramatem jest brak potomstwa. Będący w takiej sytuacji ludzie modlą się, aby Pan Bóg sprawił cud. Niejednokrotnie w tej intencji idą na pielgrzymkę.
Sierpniowe rejonowe dni katechetyczne, Kościół Ducha Świętego w Zielonej Górze
"Wpływ zmian społecznych na katechezę i duszpasterstwo" – to temat sierpniowych rejonowych dni katechetycznych, które odbywają się w trzech ośrodkach diecezji. Drugie ze spotkań odbyło się 25 sierpnia w kościele pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze.
Spotkanie rozpoczęło się Mszą św. pod przewodnictwem bp. Adriana Puta. Homilię wygłosił pasterz diecezji bp Tadeusz Lityński, który podziękował katechetom za miniony rok pracy. - Spotykamy się na progu Nowego Roku Szkolnego, aby prosić Ducha Świętego o asystencję i światło, ale też o dar miłości do tych, którzy są powierzeni naszej pieczy. Korzystam z okazji, aby podziękować za miniony czas i Wasz wkład w życie Kościoła Diecezjalnego, za świadectwo wiary – mówił pasterz diecezji do uczestników spotkania. Nawiązując do Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Tesaloniczan zauważył, że prawdziwe oczekiwanie chrześcijan na powtórne przyjście Jezusa ma polegać na na wrażliwości na codzienne przyjścia Pana, na przeżywaniu codziennych zadań w postawie przylgnięcia do Bożej miłości - Apostoł poucza dziś nas wszystkich, że prawdziwe oczekiwanie na przyjście Pana to codzienność, w której wykorzystujemy poszczególne, nawet najmniejsze szanse, by Jego miłość się stawała. Myślę drodzy, że to ważna lekcja dla nas wszystkich, gdy stajemy u progu kolejnego roku katechetycznego. Bóg wiedząc już dziś, do jakich zadań i ludzi nas posyła, prosi, abyśmy właśnie w takiej perspektywie przeżywali każdą chwilę życia – umiejąc zobaczyć przychodzącego w niej Boga – kontynuował bp Lityński. Dodał, że każde powołanie, a nim jest też przecież bycie katechetą, powinno wyrastać z takiej postawy – oczekiwania – otwarcia serca, oczu na te chwile, w których Bóg przychodzi, w których On się staje! - Przyjście Pana to nie tylko chwila naszej śmierci czy paruzji, ale codzienność, bo jak sam Jezus obiecał: „Nie zostawiam was sierotami: przyjdę do Was” – i to się dokonuje! - mówił biskup.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
