Tuż przed epidemią podczas niedzielnej Mszy św. kościół pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie pękał w szwach. Liturgię swoim śpiewem zdobiła parafianka, pani Dorota, a Słowo Boże czytał młody lektor. W pierwszym rzędzie modliły się ubrane w kapturki DSMki (członkinie Dziewczęcej Służby Maryjnej). Uśmiechnięty ministrant, jak się później dowiedziałam, Sebastian, radośnie przekazywał wiernym znak pokoju. Parafianie po zakończonym nabożeństwie jeszcze długo rozmawiali w zakrystii i przed kościołem.

– Tak, nasza parafia żyje! Choć nie ma nas wielu, dziesiątki osób angażują się w dzieła parafialne. Są posługujący uczniowie, są rodzice, którzy modlą się na różańcu za swoje dzieci, mamy wspaniały chór czterogłosowy Adoramus, wspólnie z Zespołem Szkół Gminnych w Siedlcu i radnym Bogdanem Trzósło organizujemy turnieje w ping-ponga, a w święto niepodległości jeździmy na patriotyczne pielgrzymki rowerowe do miejsc pamięci – na czele z Adamem Cesnyką prezesem Akcji Katolickiej – mówi z entuzjazmem proboszcz parafii ks. Andrzej Krajewski.

Chcą działać

Od lat w życiu parafii aktywnie uczestniczą dzieci i młodzież – przede wszystkim członkowie Liturgicznej Służby Ołtarza oraz Dziewczęcej Służby Maryjnej. Nad formacją dziewczynek czuwa Iwona Samek, która od 2013 r. prowadzi grupę DSM. – Ta posługa zaczęła się, gdy ks. Andrzej poprosił mnie, jeszcze jako uczennicę trzeciej klasy gimnazjum, o koordynowanie wspólnoty. Nieprzerwanie od siedmiu lat organizuję spotkania dla dziewcząt – opowiada Iwona. W grupie formacyjnej do niedawna było 19 uczennic szkół podstawowych. Dwudziesta, Aleksandra Płachcińska, dołączyła 8 maja br., w uroczystość św. Stanisława Biskupa i Męczennika.

W piątkowe popołudnia DSM-ki m.in. poznają oblicza Maryi, omawiają postać kard. Stefana Wyszyńskiego, malują i śpiewają piosenki oazowe. – „Maryjki” chętnie uczestniczą w spotkaniach. Zadają pytania – np. gdy mówiłyśmy o kard. Wyszyńskim, pytały o jego rodzeństwo i rodziców. Wyrażają swoją wiarę przez sztukę, malują, rysują, a później ich prace trafiają do ściennej gazetki szkolnej. Nawiązują trwałe przyjaźnie – mówi Iwona.

Podczas gdy epidemia obróciła życie większości ludzi do góry nogami, niecodzienna sytuacja nie wpłynęła na funkcjonowanie grupy. – Po rozmowie z księdzem proboszczem, który prosił, aby nie przerywać formacji, kontynuowałam spotkania, tylko w formie online – tłumaczy Iwona. Jak dodaje, dziewczęta chętnie dzielą się odczuciami związanymi z nową rzeczywistością, w której się znalazły, oraz wrażeniami z lekcji prowadzonych przez internet. Wciąż kształtują też swoją duchowość. – Ostatnio na naszych piątkowych konferencjach poznawałyśmy nauczanie św. Jana Pawła II. Wkrótce dwie członkinie grupy poprowadzą spotkanie i opowiedzą o wybranych przez siebie patronkach do bierzmowania.

Na zbiórkach formacyjnych dziewczęta przygotowują się też do posługi przy ważnych uroczystościach. – Zawsze bierzemy udział np. w procesjach Bożego Ciała. DSM-ki niosą figurę Matki Bożej Niepokalanej i obraz Jezusa Miłosiernego. Wciąż czekamy na decyzję, czy i w tym roku będziemy mogły uczcić ten szczególny dzień – wyjaśnia Iwona.

Być blisko ołtarza

A chłopcy? – Przychodzą, chętnie służą – mówi ksiądz proboszcz. I dodaje: – Jest ich łącznie 15, może się wydawać, że to niedużo, ale procentowo to 75% należących do parafii chłopaków. Co roku przybywa też lektorów. Jednym z nich w 2019 r. został Mateusz Wójcik. – Chciałem czytać ludziom Słowo Boże. Aktywne uczestnictwo w liturgii jest dla mnie ważne. W czasie Eucharystii porusza mnie zwłaszcza moment Przeistoczenia Pańskiego – wyznaje uczeń 8 klasy Szkoły Podstawowej im. Marii Curie Skłodowskiej w Łapczycy.

Zdaniem księdza proboszcza to ważne, aby już od najmłodszych lat angażować młodych mężczyzn w życie parafii. – Dopóki chłopaki są przy ołtarzu, to są we wspólnocie Kościoła, jak stoją na zewnątrz, to niestety, często w tej wspólnocie ich już nie ma – mówi ks. Andrzej. Kapłan zapewnia, że posługa w ramach Liturgicznej Służby Ołtarza jest wspaniałym przygotowaniem do dalszego życia i roli, jaką mężczyzna ma pełnić w rodzinie. – On ma później być ojcem, tworzyć rodzinę i przede wszystkim być w niej świadkiem Ewangelii – podkreśla duchowny.

Skarb wspólnoty

Wielkim skarbem wspólnoty jest Sebastian Sumara, 22-latek urodzony z zespołem Downa, który współtworzy grupę ministrancką. Jego posługa rozpoczęła się osiem lat temu, gdy wraz z rodziną przeniósł się z Bochni do Chełmu. – Gdy się tu przeprowadziliśmy, ks. Andrzej przyszedł do nas po kolędzie i zachęcił, żeby Sebek wstąpił do Liturgicznej Służby Ołtarza. I choć na początku nie byliśmy pewni czy to dobry pomysł, bo nie wiedzieliśmy, jak syn się zachowa, to dziś widzimy, że była to dobra decyzja. Jest bardzo szczęśliwy, że może służyć, a i wspólnota przyjęła go z otwartością – mówi Marzena Sumara, mama Sebastiana.

Jak mogłoby być inaczej, skoro ministrant swoją osobowością wnosi tak wiele ciepła, a swoje zadania realizuje z największą starannością. – Cieszę się, że Sebek jest z nami – mówi ksiądz proboszcz i dodaje: – Bastek buduje atmosferę życzliwości, raduje się z takich rzeczy, jak dzwonienie dzwonkami. Pomaga mnie samemu. Kapłan opowiada: – Kiedyś tuż przed Mszą św. coś mnie rozgniewało i rozpocząłem Eucharystię wzburzony. Gdy tylko spojrzałem na Sebastiana, który pomachał i serdecznie się uśmiechnął, wszystkie strapienia odeszły! Jak tłumaczy duchowny, udział osób niepełnosprawnych w życiu Kościoła jest ważny dla całej wspólnoty. Takie spotkania nie tylko uwrażliwiają na dar życia każdego człowieka, ale są także wspaniałą lekcją wiary i zaufania Bożej Opatrzności.

– Rozczula nas, gdy Sebastian np. całuje krzyż przed Mszą św. Nikt mu tego nie pokazał, nikt go o to nie prosił. On jest w Boga wpatrzony, bardzo Go kocha – opowiada ze wzruszeniem mama ministranta. I dodaje: – Jeżeli jakimś cudem syna nie ma w domu, to zawsze wiemy, że znajdziemy go w kościele. Młodszy brat Sebastiana, 16-letni Oskar, też angażuje się w życie parafii. – Zawsze są razem. Bastek zakodował sobie, że jeśli wspólnie z Oskarem posługują na niedzielnej Eucharystii, to Oskar ma czytać pierwsze czytanie. Pozostali ministranci są bardzo życzliwi, rozumieją to, za co im dziękuję – dodaje pani Sumara.

Aby się lepiej poznać

Okazji do zawiązania przyjaźni w parafii jest wiele. Członkowie grupy ministranckiej, Dziewczęcej Służby Maryjnej, a także cała wspólnota Kościoła mają możliwość integracji m.in. na wydarzeniach organizowanych przez ks. Krajewskiego, Artura Reinfussa, sołtysa Chełmu, dyrekcję Zespołu Szkół Gminnych w Siedlcu czy darczyńców – np. pana Sławomira. Jedną z takich inicjatyw jest coroczny turniej tenisa stołowego, który tuż przed wybuchem epidemii, zaangażował prawie 100 osób.

Dla najmłodszych organizowane są wyjazdy do kopalń soli, będące wyrazem podziękowania za posługę w czasie kolędy misyjnej. – W tym roku byliśmy z ministrantami i DSMkami w Kopalni Soli w Wieliczce, a rok temu w Kopalni Soli w Bochni. To zawsze wielka radość dla dzieci – podsumowuje ks. Andrzej. – W przygotowaniu atrakcji pomagają też pan Ryszard Chojnacki, pan radny Bogdan Trzósło, były radny Stanisław Cagiel czy sołtys Siedlec Beata Kaszewska oraz wielu innych parafian – dodaje kapłan.

Najistotniejszym owocem organizowanych przez parafię wydarzeń jest przede wszystkim szansa na lepsze poznanie członków wspólnoty, a także pogłębienie relacji między osobami świeckimi i duchownymi – wszyscy bowiem współtworzą lokalną społeczność, ostoję tradycji, kultury i wartości.