Ksiądz wikariusz Sebastian Kosecki przedstawia z pewną dozą skrupulatności wspólnoty działające w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zawierciu: Szkoła Nowej Ewangelizacji, róże różańcowe, grupa rodziców modlących się za dzieci, Liturgiczna Służba Ołtarza, Life Teen, krąg biblijny, chór parafialny i dziecięcy.

Energia i radość

Jakie zadanie ma ksiądz wikariusz? Sympatyczny duszpasterz żartuje, że ma za zadanie uśmiechać się, modlić się za wszystkie grupy parafialne i być z nimi. – Jestem zbyt młodym kapłanem, by się czuć zmęczonym. Przede mną jeszcze wiele do zrobienia, a nasza parafia daje spore możliwości, bo mamy wiele wspólnot. Pan Bóg działa przez ludzi, których nam dał. Wspólnoty napędzają parafię i stanowią konkretną pomoc dla kapłanów. My, duszpasterze, otrzymujemy od nich wsparcie modlitewne. Tworzymy wspólnotę wspólnot, która się modli, cierpi, ma swoje radości, i stanowi drogę do nieba dla wszystkich jej członków.

Ewangelizacyjny zapał

Łukasz Strawiński należy do parafialnego zespołu Szkoły Nowej Ewangelizacji św. Jana Chrzciciela w Archidiecezji Częstochowskiej i od pięciu lat służy w diakonii muzycznej. – Jestem w grupie rodzynkiem, ale dobrze przyjmowanym przez niewiasty – żartuje Łukasz i dodaje poważnie: – Cieszę się, że mogę należeć do wspólnoty Kościoła, że mogę w niej wzrastać i się rozwijać. Śpiew jest dla mnie uwielbieniem Boga. Magdalena Konieczny należy również do diakonii muzycznej SNE. – Jesteśmy wspólnotą charyzmatyczną, której główny cele stanowi ewangelizacja. Ponieważ jestem jej animatorem, to czuję się za nią odpowiedzialna – podkreśla.

Modlitwa do Matki i Królowej Polski

Justyna Krzyk razem z koleżanką Katarzyną i księdzem proboszczem zawiązały róże różańcowe rodziców modlących się za dzieci. – Mamy dwie roże: św. Józefa i św. Moniki, w których modli się ok. czterdzieścioro rodziców. Młodzi rodzice nie zdają sobie sprawy z wagi swoich religijnych zaniechań. Niestety, z mojej obserwacji wynika, że rzadkością są rodziny, które razem klękają do modlitwy – martwi się p. Justyna. – Mam dwoje dzieci w wieku nastoletnim, czyli trudnym. Różaniec bardzo pomaga, głównie mnie samej, by być cierpliwą i wyrozumiałą dla swoich pociech. Jestem pewna, że modlitwa za dzieci wyda owoce w ich życiu – przekonuje Katarzyna Durlej. Mirosława Stradomska jest zelatorką jednego z trzech kół Żywego Różańca dorosłych. – W piątki adorujemy Przenajświętszy Sakrament w kościelnej kaplicy, a Polski bronimy modlitwą różańcową, bo tytuł parafii do tego zobowiązuje – melduje z satysfakcją. – Modlitwa daje siłę, bycie w kościele na Eucharystii daje siłę. W dzisiejszych czasach trzeba się dużo modlić za młode pokolenie Polaków, za Ojczyznę, parafię i kapłanów. Za tych ostatnich szczególnie, bo bardzo często są obwiniani za całe zło świata – zaznacza Barbara Gawlik z Żywego Różańca.

Przy ołtarzu

– Lubię chodzić do kościoła, bo jest wesoło i spotykam ks. Sebastiana – zwierza się nieśmiało Marcel Konarski, sześcioletni kandydat na ministranta, który kiedyś chciałby zostać policjantem lub żołnierzem. Na razie aplikuje na żołnierza Pana Boga przy ołtarzu. Jego dziewięcioletni brat Kacper jest jednorocznym ministrantem.

– Najbardziej lubię być odpowiedzialnym za kielich – wskazuje na swoje ministranckie priorytety. Adam Rak jest ministrantem od 2016 r. oraz animatorem kandydatów do ministrantury. – Razem z innymi odpowiedzialnymi za parafię dbam o porządek, staram się, by była postrzegana z jak najlepszej strony – zaznacza. Ministrant Michał Gawlik mimo młodego wieku zapewne trafnie diagnozuje swoją osobistą sytuację i sytuację w wielu innych parafiach: – Generalnie brakuje grup wspólnotowych, a one są skarbem parafii. Nie miałem kryzysu wiary, ale mam nadal dużo pytań, na które szukam odpowiedzi.

Nowość

Dawid Kluska, prezes LSO, reprezentuje również grupę Life Teen.

– Jest to wspólnota, której główny cel mieści się w słowach: „Prowadzić nastolatków bliżej Chrystusa”. To ruch duszpasterstwa młodzieży, który został założony w Stanach Zjednoczonych w 1985 r. Formacja odbywa się poprzez realizację serii czterech spotkań, poświęconych konkretnemu tematowi. Dotychczas odbyliśmy serię „Do dołu rękami”, która omawiała rzeczywistość powołania w życiu człowieka. Spotkanie rozpoczynamy Mszą św., po której następuje zawiązanie wspólnoty. Następnie prowadzimy różnorodne gry, które mają nas wprowadzić w tematykę spotkania. Kolejnym punktem jest konferencja głoszona przez ks. Sebastiana albo jednego z animatorów. Omawiany jest wtedy temat spotkania, który bazuje na fragmentach Pisma Świętego oraz Katechizmu Kościoła Katolickiego. Po konferencji mamy krótkie spotkania w grupach, w których, jak mówi jedna z uczestniczek, Zosia, „można poznać swoje mocne i słabe strony wiary, ale też przeżyć swoją przygodę z Bogiem, mając u boku ludzi, z którymi można podzielić się swoimi doświadczeniami”. Wspólną modlitwą i błogosławieństwem ks. Sebastiana kończymy nasze zebrania – opisuje nową wspólnotę parafialną Dawid.

Styl życia

Katarzyna Ferdyn angażuje się w bożonarodzeniową akcję „Paczuszka dla Maluszka” Fundacji Małych Stópek i lideruje akcji „Szlachetna paczka”. – Wolontariat to jest mój styl życia, ale by pomagać innym, trzeba najpierw uzdrowić siebie, i ja tak czynię – zwierza się, także jako koordynator parafialnej grupy „Matki w modlitwie”, która skupia matki mające swoje dzieci oraz matki duchowe. – Modlimy się za dzieci, osoby starsze, samotne i w intencjach powierzonych. Zainicjowaliśmy w parafii wiele wydarzeń, np. dzień rodziny czy też nabożeństwa pierwszych sobót – zaznacza p. Katarzyna.

Otwartość

Ksiądz proboszcz Jacek Reczek jest przekonany, że jeśli ktoś chce, może znaleźć w parafii swoje miejsce, i nikt nie powinien odejść z niej rozczarowany. – Każdy znajdzie grupę, która pozwoli mu dojrzewać w wierze. Nie obawiam się nowej energii, bo parafia jest bardzo pojemną instytucją i pomieści wszystkich chętnych z pomysłami. Wspólnoty wewnątrzparafialne są bardzo istotne. One w wymiarze ludzkiej wrażliwości budują żywsze relacje z Bogiem i między wiernymi – podsumowuje.

Mamy nadzieję, że dla ludzi wahających się, obojętnych czy nawet wrogich wobec Kościoła żywe parafialne wspólnoty będą nie tyle wyrzutem sumienia, ile ich nadzieją na czas próby, kiedy przyjdzie.