Do Krasnobrodu przybywają każdego roku na ten czas tysiące wiernych, nie tylko z diecezji, ale i z całej Polski.
Uroczystości rozpoczęły się 1 lipca, kiedy to liczne pielgrzymki miały możliwość wzięcia udziału w Drodze Krzyżowej, Apelu Maryjnym, procesji różańcowej oraz pasterce, sprawowanej przy Kaplicy na Wodzie, czyli w miejscu objawień. Podczas dwóch dni homilię podczas Mszy św. odpustowych głosił ks. prof. Marian Pokrywka, który wielokrotnie podkreślił, czym tak naprawdę jest macierzyństwo. Dotknął jego istoty, jako dawania pocieszenia i bezpieczeństwa.
– Dzisiaj jest ten czas, by przyjść do Matki i powiedzieć o swoim życiu, by popatrzeć w Jej oczy i wrócić na drogę zbawienia. To czas, by uczyć się bycia matką. Jeździmy do różnych sanktuariów Matki Bożej, ale często nie dojrzewamy do duchowego macierzyństwa, czyli do umiejętności troski o innych, do dawania innym Boga tak, jak Maryja. Uczyć się być matką dla innych to dawać innym poczucie bezpieczeństwa w swoim sercu. Nawiedzenie Maryi nie kończy się na domu Zachariasza i Elżbiety. Ona chce nawiedzać nasze życia i serca. Ona chce nas nauczyć przebywania, a nie tylko odwiedzin. Gdy przychodzi Matka, to zawsze jest to dobry czas, a przecież nie przychodzi z pustymi rękami. Przynosi nam Chrystusa. Nawiedzenie może się już więcej nie powtórzyć. „Nie teraz”, „Nie tu, w Krasnobrodzie”? To kiedy? – zapytał podczas homilii ks. prof. Marian Pokrywka.
Suma odpustowa odprawiona została przy ołtarzu polowym i zgromadziła wielu wiernych. Homilię wygłosił biskup pomocniczy z Przemyśla, Krzysztof Chudzio. Jego słowa pocieszenia, rozbudzające we wszystkich nadzieję, miały zwrócić oczy obecnych na perspektywę wieczności.
– Jeśli chcę dojść do szczęśliwej przyszłości, mogę się jej jedynie spodziewać, pokładając nadzieję nie w sobie, ale w Bogu. Tylko On jest w stanie uczynić ludzką wolność zdolną do prawdziwego kochania. Zakorzenienie się nadziei w wierze i zaufaniu jest tak wielkie, że może sięgać życia wiecznego. Chrześcijańska nadzieja nadaje sens życiu człowieka w perspektywie wieczności. Wielką nadzieją jest sam Bóg. Zmorą dzisiejszego czasu są różnego rodzaju depresje. Być może dlatego, że zagubiliśmy nadzieję? Wiara nadzieja i miłość to trzy siostry, które trzymają się za ręce. Nadzieja idzie po środku, bo jest najmłodsza, ale to ona ciągnie wszystkich do przodu. Niektórzy mówią, że powinno się jej dać na imię Maryja. Niech Ona wzbudza w nas nadzieję, a my spodziewajmy się nieba – powiedział bp Krzysztof Chudzio.
Tradycją stał się koncert chwały organizowany przez Krasnobrodzki Gospel. Koncert pt. Ku chwale Królowej Roztocza był okazją nie tylko do wspólnego śpiewu, ale i modlitewnego skupienia podczas adoracji Najświętszego Sakramentu.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
W parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chełmie bp Artur Miziński przeprowadził wizytację kanoniczną. Miała miejsce w niedzielę 10 maja. Było bierzmowanie, chrzest, spotkania z Radą Parafialną oraz wspólnotami i grupami duszpasterskimi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
