Centralnej świątyni miasta od 120 lat patronują Święci Aniołowie Stróżowie. Wiedzą o tym nie tylko parafianie, ale także mieszkańcy górniczego miasta, którzy uczcili niebiańskich opiekunów.
Na zaproszenie księdza proboszcza Wiesława Rusina głównej liturgii odpustowej 2 października przewodniczył ks. Piotr Ochoński. W homilii duchowny z wałbrzyskiego Podgórza podkreślił, że rola Aniołów Stróżów w życiu człowieka jest niezwykle ważna. – Anioł to dobry wysłannik Boga do ludzi, taki kurier, byśmy powiedzieli współczesnym językiem – podkreślił. Homileta opowiedział także o swoim dzieciństwie, wspominając moment, gdy mama nauczyła go modlitwy do Anioła Stróża w chwili, kiedy się bał. – Ta prosta modlitwa, choć wydaje się dziecinna, skrywa w sobie wielką głębię. Warto do niej wracać, bo otwiera nasze serca na Bożą łaskę – zaznaczył.
Odniósł się także do Ewangelii, podkreślając, że Jezus wzywa nas, abyśmy stali się jak dzieci, pełni ufności i otwartości na poznanie Boga. – Jeśli się nie staniemy jak dzieci, nie wejdziemy do królestwa niebieskiego – przypomniał słowa Jezusa, zachęcając wiernych do zaufania aniołom w codziennych trudnościach. Na zakończenie ks. Ochoński dodał: – Wołajmy do naszego Anioła Stróża, bo jego zadaniem jest troszczyć się o nas i nas strzec. On pomaga, gdy mierzymy się z trudnymi zadaniami.
Po Mszy świętej wierni otrzymali piernikowe aniołki, przygotowane przez członków Akcji Katolickiej, jako symbol opieki Aniołów Stróżów i wyraz wdzięczności za udział w uroczystości. /xmb
Wierni przed sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Wałbrzychu
Od ponad dwóch dekad w Niedzielę Miłosierdzia Bożego w wałbrzyskich kościołach odprawiane są Msze św. w intencji nawrócenia mieszkańców i miłosierdzia Bożego dla miasta. O tej cichej tradycji opowiada Michał Pieczykolan.
Ks. Mirosław Benedyk: Skąd wzięła się inicjatywa Mszy świętych za Wałbrzych?
Wizja doliny wysuszonych kości należy do czasu po roku 587, gdy Izrael utracił ziemię, świątynię, króla i - jak sam mówi - nadzieję. Bóg cytuje tę skargę dosłownie: „wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas”. Prorok zostaje postawiony pośrodku doliny pełnej kości „bardzo wyschłych” - śmierć dawna i dopełniona hańbą braku pogrzebu, który w Izraelu oznaczał zerwanie więzi z ziemią ojców i pamięcią wspólnoty. Na pytanie: „synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Ezechiel nie odpowiada ani „tak”, ani „nie”: „Panie Boże, Ty to wiesz” - pokora, która oddaje sprawę Temu, kto jedyny zna drogę ze śmierci do życia. Ożywienie dokonuje się dwustopniowo, według wzorca stworzenia człowieka z Rdz 2,7: najpierw prorokowanie do kości - zbliżają się z trzaskiem, pokrywają ścięgnami, ciałem i skórą, „ale ducha w nich nie było”; potem prorokowanie do ducha. Cała scena gra wieloznacznością hebrajskiego rûaḥ, które w tych czternastu wersetach oznacza kolejno wiatr, strony świata („od czterech wiatrów”), tchnienie i Ducha Bożego - jedno słowo spina meteorologię, anatomię i pneumatologię, bo życie na każdym poziomie jest darem tego samego Boga. Wyjaśnienie wskazuje pierwszy sens: kości to „cały dom Izraela”, otwarcie grobów to wyprowadzenie z wygnania. Lecz obrazy sięgnęły dalej, niż sięgała odbudowa polityczna - judaizm i chrześcijaństwo odczytały w nich zapowiedź zmartwychwstania umarłych; freski synagogi w Dura Europos z III wieku ilustrują tę wizję właśnie tak, a liturgia Kościoła czyta ją w wigilię Zesłania Ducha Świętego. Ireneusz sięgał po nią w obronie zmartwychwstania ciała: skoro Bóg na początku ulepił człowieka z prochu, może też ożywić wyschłe kości - ciało jest Jego dziełem, nie przeszkodą. Refren „i poznacie, że Ja jestem Pan” mówi o poznaniu przez doświadczenie: lud, który uważa się za martwy, pozna Boga po tym, że żyje.
Dobiega końca 30. Międzynarodowy Festiwal Organowy Lublin–Czuby 2026.
W wakacyjne środy kościół Świętej Rodziny w Lublinie rozbrzmiewa najpiękniejszą muzyką. Światowej sławy artyści, inspirowani chrześcijańskim dziedzictwem i spuścizną św. Jana Pawła II, zachęcają rzesze melomanów do refleksji nad nieprzemijającymi wartościami prawdy, dobra i piękna. Festiwal, zainicjowany i prowadzony od trzech dekad przez Roberta Grudnia dla upamiętnienia obecności Ojca Świętego w Lublinie, gościł m.in. Krzysztofa Pendereckiego, Małgorzatę Walewską, Alicję Węgorzewską, Wiesława Ochmana, Konstantego Andrzeja Kulkę. Jest nie tylko cyklem koncertowym, lecz ważnym i trwałym elementem kulturalnego pejzażu miasta, miejscem spotkania muzyki, sztuki, historii i tradycji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.