Wyróżnienie przyznawane przez Polską Radę Chrześcijan i Żydów ks. Piotr odebrał 20 lutego w synagodze postępowej Ec Chaim w Warszawie, a 28 lutego, w dniu ataku wojsk Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran, był jednym z prelegentów odbywającej się na Jasnej Górze 51. Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie.

Magda Nowak: Księdza wystąpienie na Jasnej Górze dotyczyło przede wszystkim pokoju...

Ks. Piotr Żelazko: Rano dowiedziałem się o ataku na Iran i to mnie rozbiło. Myślami jestem z moją wspólnotą w Izraelu i z moimi księżmi, i bardzo mi jest przykro, że nie mogę być tam teraz z nimi. Nie jest łatwo mówić o pokoju, kiedy w twoim kraju jest wojna. Mam jednak nadzieję, że to, co powiedziałem w kontekście encykliki Jana XXIII Pacem in terris (Pokój na ziemi), a także w ujęciu biblijnym, staro- i nowotestamentowym, oraz na podstawie nauczania niektórych Ojców Kościoła, mimo mojego dużego rozkojarzenia, wybrzmiało. Przez prawie 45 minut tego wykładu próbowałem wyjaśnić, czym jest pokój, ale gdybym miał się ograniczyć do jednego zdania, to powiedziałbym, że Pan Bóg, On sam jest naszym pokojem, i że nie my mamy czynić pokój, ale mamy raczej szukać Bożej obecności w nas, z której ten pokój się rodzi. My, ludzie, mamy różne pomysły, jak zaprowadzić pokój, ale opierają się one głównie na równowadze sił i negocjacjach politycznych, których efektem ma być brak wojny. A pokój musi być oparty na przemianie serca, której źródłem jest Bóg. Jeśli tak się stanie, jeśli On będzie naszym pokojem, to wtedy będzie mógł przez nas działać w świecie.

Ostatni głęboki konflikt w Ziemi Świętej miał miejsce w czerwcu ubiegłego roku, przeżyliśmy wtedy 12 bardzo trudnych dni. Ale wierzę w to, że Pan Bóg jest większy i że obdarzy nas pokojem.

Czym zajmuje się Ksiądz w Izraelu?

Jestem wikariuszem patriarchalnym wspólnoty katolików języka hebrajskiego w Izraelu. Wikariat św. Jakuba jest integralną częścią Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy. Nawiązujemy do wikariatu św. Jakuba Apostoła, zwanego bratem Pańskim, który był pierwszym biskupem Jerozolimy, i do kolejnych piętnastu biskupów Jerozolimy, którzy byli pochodzenia żydowskiego. Dopiero później, gdy Żydzi zostali przez Rzymian wygnani z Jerozolimy, wybrano pierwszego nieobrzezanego biskupa niepochodzącego z narodu Izraela. My nawiązujemy do czasów tej pierwszej wspólnoty w Jerozolimie, czyli do uczniów Pana. Staramy się być w świecie znakiem jedności, mostem między Kościołem Katolickim a światem judaizmu, ale też próbujemy być mostem między współczesnym społeczeństwem izraelskim a Kościołem Katolickim. Z jednej strony przypominamy Kościołowi o żydowskich korzeniach Ewangelii, o tym, że Kościół narodził się nie w Rzymie, tylko w Jerozolimie. Z drugiej – przypominamy światu żydowskiemu, że Kościół Katolicki jest wielkim przyjacielem judaizmu jako religii, ale także Państwa Izrael.

Jaka jest hebrajskojęzyczna wspólnota katolików w Ziemi Świętej?

Cała nasza wspólnota liczy ok. 1-1,2 tys. osób. Jest to siedem grup osób żyjących w dużych miastach Izraela, począwszy od południa Beer Szewy aż na północ, do Tyberiady. Nasz wikariat generalnie jest skierowany do ludzi, którzy są z Izraela, tzn. mają obywatelstwo izraelskie. Nie zajmujemy się obcokrajowcami, od tego jest wikariat dla emigrantów. Do naszego wikariatu należy dość duża grupa młodzieży pochodzenia filipińskiego, choć urodzili się oni w Izraelu. Odprawiamy także Msze św. w języku rosyjskim dla Izraelczyków pochodzenia rosyjskiego. Wszystkie te wspólnoty są malutkie i w jakiś sposób bardzo kruche. Chcielibyśmy, żeby przetrwały jako katolicy języka hebrajskiego, dlatego proszę was o modlitwę za nich.

Czy konflikt między Izraelem a Iranem zmienia położenie Księdza? Co dalej ze wspólnotą?

Są w życiu sytuacje, kiedy jesteśmy bezradni, i to jest jedna z takich sytuacji. Czuję się bezradny, ponieważ nie mogę wrócić do Izraela, nie mogę być z moimi ludźmi. Jako ludzkość też jesteśmy bezradni wobec tych konfliktów. I w tej bezradności zwracamy się do Pana Boga, bo tylko On może znaleźć jakieś rozwiązanie.

To może zaapelujmy o modlitwę?

O tak, bardzo serdecznie was proszę o modlitwę, szczególnie w tych dniach, kiedy ta wojna nie jest już tylko groźbą medialną, ale naprawdę się dzieje. Wspomnijcie, proszę, wszystkich bez wyjątku, bo na wojnie nie ma wygranych i przegranych – wszyscy jesteśmy ofiarami. Wspomnijcie tych najsłabszych, którzy najbardziej cierpią podczas wojen. Wspomnijcie tych, którzy podczas wycia syren będą uciekać do schronów. Wspomnijcie też żołnierzy zaangażowanych w ten konflikt i ich rodziny, które martwią się, żeby wrócili bezpiecznie do domu. Westchnijcie za wszystkimi wspólnotami katolików języka hebrajskiego – oby bezpiecznie przetrwali ten trudny czas. Z serca dziękuję każdemu za wsparcie, za modlitwę! I mam nadzieję, że gdy już ten konflikt się zakończy, to spotkamy się w Ziemi Świętej, podczas waszych pielgrzymek czy wycieczek do Izraela. Proszę szukać naszego wikariatu, chętnie się spotkamy, porozmawiamy i chętnie wam pokażę, jak żyjemy i kim jesteśmy.

Ks. Piotr Żelazko, teolog, biblista, doktor nauk biblijnych i archeologii Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie. Pochodzi z diecezji szczecińsko-kamieńskiej, ale od lat związany jest Izraelem. Był proboszczem parafii św. Abrahama w Beer Szewie. Polska Rada Chrześcijan i Żydów przyznała mu tytuł „Człowieka Pojednania” za rok 2026, co jest wyrazem uznania dla jego życiowej misji w zbliżaniu chrześcijan i żydów, Polski i Izraela.