Czechy na początku X wieku były krajem, w którym chrześcijaństwo dopiero zapuszczało korzenie, a dawne wierzenia i obyczaje nadal pozostawały żywe, nawet na książęcym dworze, czego uosobieniem była Drahomira, żona księcia Wratysława. Z tego związku narodził się późniejszy święty – książę Wacław. Po śmierci Wratysława I władzę jako regentka przejęła Drahomira, która zaczęła prześladować Kościół i siłą wprowadzać pogaństwo. To z jej polecenia została zamordowana św. Ludmiła, babka Wacława, osoba, która wpłynęła na wychowanie młodego księcia w wierze. Po odsunięciu od władzy Drahomiry Wacław zaczął naprawiać szkody wyrządzone Kościołowi przez matkę.
Jego rządy były realizacją Ewangelii. Wspierał Kościół, sprowadzał duchownych, budował świątynie. Troską objął ubogich, głodnych, pielgrzymów i wdowy. W rządzeniu widział nie tylko prawo do rozkazywania, ale obowiązek służby właśnie tym stojącym najniżej w społecznej hierarchii.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Uwikłany w spory i walki o władzę w wyniku intrygi dynastycznej jego matki i młodszego brata Bolesława I Srogiego poniósł śmierć męczeńską. Przebaczył swoim oprawcom. Jego kult szybko się rozwinął, a on sam stał się patronem Czech. Wacław udowodnił swoim życiem, że także człowiek dzierżący władzę może postawić Chrystusa ponad własny interes i realizować Ewangelię w każdym aspekcie swojej posługi.
Św. Wacław, męczennik ur. ok. 907 r.
zm. 28 września ok. 929 r.
