Reklama

Rywałd - miejsce modlitwy i pracy

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W ziemi chełmińskiej wieś Rywałd leży,
gdzie pielgrzym z wiarą od wieków bieży.
Matka Najświętsza cześć tu odbiera,
łaską miłości wierny lud wspiera.
Jan Jagodziński

Zacytowany fragment Pieśni pątniczej ukazuje, jak wielką czcią darzone jest sanktuarium w Rywałdzie Królewskim, gdzie znajduje się łaskami słynąca figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. To sanktuarium na zawsze wpisane w dzieje naszej Ojczyzny. W Rywałdzie, od 26 września do 11 października 1953 r. przebywał - jako więzień Urzędu Bezpieczeństwa - Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński. Po latach, 3 września 1972 r., Ksiądz Prymas dokonał koronacji figury Matki Bożej Rywałdzkiej, a rok później w liście do gwardiana klasztoru pisał: „Jestem wam wdzięczny, że otworzyliście bramy mocarzom ciemności, bym mógł pozostawać pod opieką Matki Bożej Rywałdzkiej. (...) W celi kapucyńskiej zrodziła się myśl oddania się Matce Bożej w macierzyńską niewolę Miłości, zrealizowana w Stoczku Warmińskim”.
Sanktuarium w Rywałdzie na miejsce corocznych spotkań wybrali członkowie Oddziału Kujawsko-Pomorskiego „Civitas Christiana”. Pierwsza pielgrzymka i spotkanie formacyjne odbyło się w Roku Wielkiego Jubileuszu. Przedstawiono wówczas zadania dla członków wojewódzkiego zespołu formacji, w oparciu o list apostolski Ojca Świętego Tertio millennio adveniente. Spotkanie formacyjne w 2001 r. poświęcone było dziedzictwu Prymasa Tysiąclecia, natomiast trzeciej pielgrzymce przyświecało hasło Praca jako powołanie człowieka i klucz do kwestii społecznej. Tegoroczna, czwarta pielgrzymka miała uroczysty charakter w związku z obchodami 10-lecia „Civitas Christiana”. Rozpoczęła się projekcją filmu dokumentalnego o Stowarzyszeniu, a następnie 400 pielgrzymów zebrało się na posiłku przygotowanym w ogrodach klasztoru. Była to okazja do rozmów i wspomnień, a także czas na refleksje.
Spotkanie zakończyła Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem biskupa włocławskiego Wiesława Meringa, który w homilii podkreślił fakt konieczności istnienia organizacji katolickich w zjednoczonej Europie. Po Eucharystii przewodniczący Zarządu Głównego Stowarzyszenia Ziemowit Gawski podziękował Księdzu Biskupowi i kapłanom - opiekunom oddziałów terenowych „Civitas Christiana” za udział w spotkaniu i włączeniu się w obchody jubileuszu Stowarzyszenia. Podziękowanie za gościnę otrzymali także gospodarze miejsca - Ojcowie Kapucyni. Zwracając się do uczestników spotkania, Z. Gawski zaznaczył, że jubileusz to nie tylko okazja do świętowania, ale i czas refleksji nad tym, co w Stowarzyszeniu dobre, a co jeszcze wymaga poprawy.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2003-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Abp Galbas: Ja daje moje pół, ty dajesz swoje pół i jest nasza całość – współpraca!

2026-01-23 09:10

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Piotr Drzewiecki

Abp Adrian Galbas w Sanktuarium Świętości Życia w Łodzi

Abp Adrian Galbas w Sanktuarium Świętości Życia w Łodzi

Święty Wincenty Pallotti nie umiał żyć bez jednego – bez współpracy ze świeckimi, których traktował na równi. Dostrzegał w nich podobieństwo w jedności i powołaniu! – mówił metropolita warszawski abp Adrian Galbas, który przewodniczył Mszy św. odpustowej w parafii pallotyńskiej w Łodzi.

W liturgiczne wspomnienie św. Wincentego Pallotiego założyciela Zgromadzenia Księży Pallotynów, wspólnota parafii św. Wincentego Pallottiego w Łodzi przeżywała odpust ku czci swojego patrona. Poprzedziło je Triduum o św. Wincentym, które poprowadził ks. dr Jan Jędraszek SAC. Metropolitę warszawskiego w Sanktuarium Świętości Życia powitał ks. Andrzej Lemański SAC, proboszcz, prosząc o modlitwę w intencji całej wspólnoty parafialnej.
CZYTAJ DALEJ

Papież spotkał się z parą książęcą z Luksemburga. Księżna Stéphanie ubrana na biało

2026-01-23 18:29

[ TEMATY ]

Watykan

Leon XIV

Para książęca z Luksemburga

Księżna Stéphanie

Vatican Media

Leon XIV z parą książęcą Luksemburga

Leon XIV z parą książęcą Luksemburga

W piątek, 23 stycznia Ojciec Święty Leon XIV przyjął na audiencji wielkiego księcia Wilhelma oraz wielką księżną Stéphanie z Luksemburga.

To co uderzało to strój księżny, która była ubrana na biało, gdyż na oficjalnych spotkaniach z Papieżem kobiety obowiązuje czarny strój. Dlaczego więc księżna Stéphanie mogła być na spotkaniu z Papieżem w białej sukni z białym welonem? Wynika to z tzw. „przywileju bieli” (privilegio del bianco). Tym przywilejem cieszą się katolickie władczynie zasiadające na tronie (obecnie nie ma żadnej), żony królów katolickich (Letycja z Hiszpanii i Matylda z Belgii), emerytowane królowe (Zofii z Hiszpanii i Paola z Belgii), żona księcia Monako (Jej Najjaśniejsza Wysokość Charlène) i właśnie wielka księżna Luksemburga, Jej Wysokość Stéphanie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję