Drodzy Bracia Kapłani, Umiłowani Siostry i Bracia, Ludu Boży Diecezji Sandomierskiej!
Tragiczne trzęsienie ziemi, które nawiedziło w sobotę 8 października Pakistan, Indie i Afganistan, spowodowało śmierć ponad 40 tys. osób, po stronie indyjskiej zginęło 2 tys. osób, i olbrzymie straty materialne. Zniszczone zostały całe miasta i wioski. Cztery miliony osób straciły dach nad głową. Papież Benedykt XVI podczas niedzielnej modlitwy Anioł Pański powiedział: „Modlę się o to, aby społeczność międzynarodowa szybko i z wielkodusznością zareagowała na ten kataklizm i proszę Boga, by dał odwagę oraz siłę wszystkim zaangażowanym w akcję niesienia pomocy i odbudowy”.
Odpowiadając na wezwanie Ojca Świętego, pragniemy się solidaryzować z ofiarami tragicznego kataklizmu. Caritas Polska przekazała już w pierwszym etapie: leki, materiały opatrunkowe i koce. W organizowaną pomoc włączają się także Caritas Diecezjalne, również Caritas Diecezji Sandomierskiej organizuje pomoc ofiarom trzęsienia ziemi w Pakistanie, Indiach i Afganistanie.
Dlatego zwracam się z gorącą prośbą, aby Parafialne Zespoły Caritas oraz parafialne Grupy Charytatywne, młodzież i ministranci włączyli się w zbiórkę ofiar na ten cel.
Proszę też o objęcie modlitwą różańcową wszystkich ludzi, którzy zginęli w kataklizmie, którzy są poszkodowani oraz wszystkich niosących pomoc. Zalecam też odprawienie Mszy św. w tych intencjach.
Dziękując wszystkim parafiom za dotychczasową pomoc udzieloną potrzebującym poprzez Caritas Diecezji Sandomierskiej, łącząc się w modlitwie w intencji poszkodowanych i ludzi niosących im pomoc, udzielam błogosławieństwa w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Zbiórkę ofiar do puszek, z przeznaczeniem na pomoc dla poszkodowanych w trzęsieniu ziemi, polecam zorganizować w niedzielę 30 października 2005 r. oraz przez cały następny tydzień wystawiając puszkę przy wejściu do kościoła. Zebrane ofiary Księża Proboszczowie przekażą do Caritas Diecezji lub przekazem bankowym. Nr konta 81 1060 0076 0000 32 0031 9541
Maria z Dzieciątkiem oraz święte Felicyta i Perpetua
Podczas gdy akta męczeństwa opisują przebieg urzędowego, autentycznego postępowania sądowego w sprawach męczeństwa, to pasje męczenników ukazują męczeństwo z punktu widzenia wiary Chrystusowej. Ich chrześcijańscy autorzy zmierzają ku temu, by opisać ostatnie dni oraz śmierć męczenników, interpretując je z punktu widzenia wiary. W pasjach (opisach cierpień) materiały z akt męczeństwa wzbogacone zostają o informacje dotyczące, np. okoliczności dostania się do niewoli, warunków w więzieniu, charakterystyki osób, opisu kaźni oraz występujących przy tym cudów.
Właściwym celem pasji nie było wierne przekazanie sprawozdania odnośnie do zaistniałego męczeństwa, lecz duchowe zbudowanie wierzących oraz religijne wzmocnienie tych, którzy być może również później będą musieli doznać męczeństwa. Z wielu przekazanych pasji męczenników pierwotnego Kościoła, pasja Perepetui i Felicyty zasługuje na specjalną uwagę. Wprowadza nas ona do miasta Kartaginy, która była kiedyś znamienitą metropolią handlową i głównym miastem rzymskiej prowincji w Afryce.
Końcowe wersety Księgi Micheasza brzmią jak modlitwa wspólnoty i jak hymn o przebaczeniu. Prorok działał w VIII w. przed Chr. i patrzył na krzywdę oraz rozpad ładu w Judzie. Pada prośba: „Paś lud swój laską”. Obraz pasterza jest w Biblii językiem troski i odpowiedzialności. Laska pasterska służyła do prowadzenia trzody i do obrony przed drapieżnikiem. Słowa o samotnym mieszkaniu „w lesie, pośrodku Karmelu” przywołują Karmel, pasmo górskie nad Morzem Śródziemnym, kojarzone z zielenią i z tradycją Eliasza. Baszan i Gilead przywołują krainy dobrych pastwisk po wschodniej stronie Jordanu. Modlitwa prosi o bezpieczne zamieszkanie i o Boże działanie „jak za dni wyjścia z Egiptu”. Potem brzmi pytanie: „Któż jest Bogiem jak Ty”. To gra słów, bo imię Micheasz znaczy „Kto jest jak JHWH?” (Mîkāyāhû). Tekst używa kilku nazw zła, aby nazwać winę bez jej pomniejszania. Bóg „nie trwa w gniewie”, bo ma upodobanie w łaskawości (ḥesed). Obraz „zdeptania win” pokazuje Boga jako Zwycięzcę, który odbiera złu władzę. Obraz „wrzucenia w głębokości morskie” mówi o usunięciu bez możliwości odzyskania; morze oznacza tu otchłań. W wypowiedzi przeplata się forma „On” i „Ty”, jak w modlitwie, która przechodzi od opowiadania do bezpośredniego zwrotu. Pojawia się też słowo „reszta” (še’ērît), czyli ocaleni, którzy wracają do Boga. Werset końcowy mówi o wierności (ʾĕmet) wobec Jakuba i o łaskawości wobec Abrahama, „jak przysiągłeś naszym ojcom od dawnych dni”.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Dzisiejsze pytanie Jezusa to wezwanie do trwania w wierze mimo trudności, na wzór wytrwałej wdowy z przypowieści. Wiara nie jest statyczna; wymaga zaufania Bogu w każdej sytuacji życiowej, nawet w „nocy” i przeciwnościach. Wiara to wytrwałość. Nie spektakularne momenty, lecz codzienne trwanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
