Po wnikliwej analizie Pasterz Kościoła łódzkiego abp Władysław Ziółek uznał, że dwaj spośród nich: ks. Tadeusz Burzyński i ks. Dominik Kaczyński cieszą się opinią świętości życia i męczeństwa. To przekonanie musiało jednak być poparte wnikliwym badaniem, dowodem świętości życia i faktu męczeństwa tychże osób. Taki cel stawiany jest kanonicznemu procesowi beatyfikacyjnemu i kanonizacyjnemu, dlatego też Arcybiskup Metropolita dnia 14 lutego 2004 r. zainaugurował prace Trybunału Rogatoryjnego Archidiecezji Łódzkiej. Prowadzone równolegle procesy rogatoryjne ks. Tadeusza Burzyńskiego i ks. Dominika Kaczyńskiego zakończyły się 5 lutego 2009 r. Podczas ostatniej sesji Trybunału metropolita łódzki abp Władysław Ziółek złożył podpisy pod dokumentacją, która trafiła do diecezji pelplińskiej, ponieważ proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny łódzkich kapłanów-męczenników włączony jest do prowadzonego tam procesu ogólnopolskiego 122 kandydatów na ołtarze - kapłanów, zakonników, sióstr zakonnych oraz wiernych świeckich - ofiar II wojny światowej.
30 marca 2004 r., podczas Mszy św. w intencji beatyfikacji ks. Dominika Kaczyńskiego i ks. Tadeusza Burzyńskiego, abp Władysław Ziółek mówił: „Nie można nam o nich zapomnieć! Trzeba nam o nich myśleć, jak o prawdziwych świadkach, którzy naśladowali Chrystusa aż do śmierci, do końca pozostając Mu wierni. Oni do nas dziś wracają właśnie jako męczennicy, żołnierze wielkiej sprawy Bożej. Pośród mroków i cieni tamtego czasu, oni jaśnieją jak wspaniałe światła, dochowując wierności pośród dotkliwych prześladowań, w więzieniach, pozbawieni wszystkiego, przelewając krew za Chrystusa, Jego Kościół i Ewangelię. W godzinie próby nie odeszli od swego Mistrza. Bo uwierzyli, bo umiłowali. Kiedy powracamy dziś pamięcią i podziwiamy ich świadectwo, czyż w sercu każdego z nas nie rodzi się jednocześnie pytanie: czy mnie starczyłoby wiary, nadziei i miłości, aby złożyć tak heroiczne świadectwo? A przecież nowe czasy i stojące przez nami ciągle nowe wyzwania wymagać będą również naszego świadectwa, które powinniśmy z odwagą podjąć”.

Męczennik Dachau

Ks. Dominik Kaczyński urodził się 4 VIII 1886 r. w Wieruszowie, jako najstarszy z ośmiorga dzieci Wiktora i Wandy z Dajkowskich. Wychowywany był w duchu religijnym i patriotycznym, wzrastał w atmosferze miłości rodzinnego domu. W 1906 r. wstąpił do Metropolitalnego Warszawskiego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął 23 IX 1911 r. Był prefektem szkół w Łodzi i Warszawie. W 1920 r. po utworzeniu diecezji łódzkiej pełnił obowiązki kapelana bp. Wincentego Tymienieckiego i sekretarza Kurii. W 1924 r. został proboszczem nowo erygowanej parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Łodzi i budowniczym kościoła - wotum wdzięczności dla Matki Bożej za Cud nad Wisłą. We wspomnieniach parafian pozostał jako duszpasterz wielkiej gorliwości i dobroci, odznaczający się niezwykłą życzliwością do ludzi. W 1926 r. zorganizował pierwszą pieszą pielgrzymkę łódzką na Jasną Górę. Oddany głębokiemu życiu wewnętrznemu, pełnił posługę spowiednika wielu zgromadzeń zakonnych i alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. Jako ceniony duszpasterz został obdarzony godnością szambelana papieskiego, kanonika Kapituły Katedralnej i radcy Kurii Biskupiej.
6 X 1941 r. został aresztowany przez Niemców i wywieziony do obozu przejściowego w Konstantynowie Łódzkim, a następnie do obozu koncentracyjnego w Dachau. Pomimo szczególnego maltretowania i dręczenia, promieniował pogodą ducha i modlitwą, był źródłem nadziei dla współwięźniów. Zmarł wyczerpany niewolniczą pracą i głodem w czasie karnego marszu 30 III 1942 r.

Kapelan Powstania Warszawskiego

Ks. Tadeusz Burzyński przyszedł na świat 8 X 1914 r. w Chruślinie, powiat Łowicz, w pobożnej wiejskiej rodzinie. Po ukończeniu z nagrodą gimnazjum w Łowiczu, w 1933 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Łodzi. Jako kleryk odznaczał się wyjątkowymi zdolnościami i pobożnością. 21 VIII 1938 r. otrzymał święcenia kapłańskie i w tym samym roku został skierowany na dalsze teologiczne studia specjalistyczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Po wybuchu wojny studia te kontynuował konspiracyjnie pod kierunkiem ks. prof. Eugeniusza Dąbrowskiego. Pod koniec lipca 1944 r. ks. Tadeusz Burzyński udał się do Warszawy, by zastąpić ks. Jana Zieję w obowiązkach kapelana Domu Zgromadzenia Sióstr Urszulanek NSJK. Poległ bohaterską śmiercią na Powiślu w Warszawie, w czasie pełnienia kapłańskiej posługi wobec umierającego żołnierza 1 VIII 1944 r., w pierwszy dzień Powstania Warszawskiego. Liczne świadectwa potwierdzają jego niezwykłą ofiarność oraz wierność Bogu i Ojczyźnie. Był pierwszym kapelanem, który poległ w Powstaniu Warszawskim. Rozkazem Komendy Okręgu Warszawskiego AK nr 23 z dn. 27 sierpnia 1944 r. został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych.