W ostatnią niedzielę kończącego się roku liturgicznego Kościół święty obchodzi uroczystość Chrystusa Króla. Uroczystość ta jest jakby symbolicznym zamknięciem kończącego się roku liturgicznego i jednocześnie otwarciem nowego z miłościwie nam panującym Chrystusem jako naszym Królem. Ludzie mają dziś bardzo rozbieżne poglądy, kim jest król, czym jest królestwo Boże i o jakiego króla tu chodzi. Chodzi właśnie o takie królestwo, o które uczył nas modlić się Jezus. Mamy prosić Boga: „Niech przyjdzie królestwo Twoje” (Mt 6, 10). Już prawie 2000 lat naśladowcy Chrystusa modlą się, żeby ono przyszło.
Aby zrozumieć słowo „królestwo”, trzeba wiedzieć, kto to jest król. Król to taka osoba, która sprawuje najwyższą władzę w jakimś kraju. Królestwo Boże będzie panować nad całą ziemią. Kiedy przyjdzie, zapewni wspaniałe błogosławieństwa wszystkim ludziom. Królestwo to uświęci imię Boże, ponieważ zdemaskuje kłamstwa szatana i położy kres jego poczynaniom. Usunie wojny, choroby, głód i śmierć (por. Iz 9, 6, 8 i 25, 8, 24, 33; Dn 2, 44, 45). Królestwo Boże to rząd w niebie, w którym rządzi Bóg-Król. W Księdze Izajasza (9, 5-6) tak czytamy o królu, który będzie stał na czele tego rządu: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza, nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książe Pokoju. Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki”.
Proroctwo to wskazuje, że w królestwie Bożym rządzi Mesjasz, Syn Boży, którym jest Jezus Chrystus. To On jest najwyższym niebiańskim Królem i „Najwyższym nad całą ziemią” (Ps 83, 18). A „Synem Bożym” Pismo Święte nazywa Jezusa. Nic w tym dziwnego, bo to Bóg dał Jezusowi życie. Jest więc Jego prawdziwym Ojcem (Łk 1, 34, 35; J 1, 34, 49; 3, 17; 11, 27; 20, 31; Dz 9, 20).
Królestwo Boże, o które Jezus nauczył nas się modlić, to wyjątkowy rząd. Bóg postanowił przed wiekami, że władcą, czyli królem w tym królestwie będzie Jego Syn, który tak oto mówił o swoim królestwie, stając przed Piłatem, gdy ten zapytał Jezusa urzędowo: „Czy Ty jesteś królem żydowskim?...”, Jezus odpowiedział twierdząco, dodając jednak, że: „Królestwo Moje, nie jest z tego świata”. I wytłumaczył, że racją jego istnienia jest złożenie świadectwa prawdzie i że obywatele Jego królestwa to ludzie szukający prawdy.
Wcześniej, zanim Jezus został skazany na ukrzyżowanie, powiedział swoim wiernym uczniom, że idzie do „domu” swego Ojca w niebie. Oznajmił: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. (...) A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 1-3). Od czasu, kiedy Jezus nauczył nas się modlić: „Przyjdź królestwo Twoje”, już miliardy ludzi dowiedziało się, czym ono jest. Ta wiedza zmieniła ich życie. Wierzymy, że królestwo Chrystusowe powstanie też na ziemi, przyjdzie i usunie wszystkie ziemskie rządy. Wtedy każdy, kto służył Bogu i wybranemu przez Niego władcy, Jezusowi Chrystusowi, będzie się cieszył pokojem, zdrowiem i szczęściem (J 17, 3).