Obchodzimy dzisiaj uroczystość Wszystkich Świętych. W świetle
Bożym wspominamy tych wszystkich, którzy w swym ziemskim życiu dali
świadectwo Chrystusowi, starając się wprowadzić w czyn Jego naukę.
Radujemy się z tymi naszymi braćmi i siostrami, którzy nas poprzedzili,
podążając tą samą drogą, i teraz w chwale Nieba cieszą się zasłużoną
nagrodą. To ci, którzy - zgodnie ze słowami Apokalipsy - "przychodzą
z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili" (
7, 14). Potrafili iść pod prąd, biorąc "Kazanie na Górze" (por. Mt
5, 3-10) za normę, która inspirowała ich życie: ubóstwo ducha i prostota
życia; łagodność i wyrzeczenie się przemocy; żal za własne grzechy
i odpokutowanie grzechów innych; łaknienie i pragnienie; miłosierdzie
i współczucie; czystość serca; zaangażowanie na rzecz pokoju; poświęcenie
dla sprawiedliwości.
Każdy chrześcijanin powołany jest do świętości, to znaczy
do życia Błogosławieństwami. Za wzór wszystkim Kościół stawia tych
braci i siostry, którzy wyróżnili się w cnotach i byli narzędziem
łaski Bożej. Świętujemy dzisiaj ich wszystkich razem, abyśmy z ich
pomocą mogli wzrastać w miłości Boga i być "solą ziemi i światłem
świata" (por. Mt 5, 13-14).
- Franciszek nie umierał dwa, trzy dni. Franciszek umierał lata. Był jak ziarno, które obumiera i dlatego rodzi życie. Dlatego jesteśmy dzisiaj tak tu tłumnie, bo on, jego śmierć nami wszystkimi owocuje - mówił kard. Grzegorz Ryś podczas uroczystości odpustowych z okazji 800. rocznicy śmierci św. Franciszka z Asyżu w krakowskiej bazylice jemu poświęconej.
W homilii kard. Ryś zwrócił uwagę na zdanie z Listu św. Pawła do Galatów: „Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa” i jego echo w „Napomnieniu V” św. Franciszka. Święty w tym tekście zaznacza, że żadne stworzenie nie ma takiej godności jak człowiek, który nosi w sobie obraz i podobieństwo Syna Bożego. Równocześnie zauważa, że każde stworzenie na ziemi służy Bogu lepiej niż człowiek.
Przy pierwszym „Zdrowaś Maryjo” jeszcze wiemy, po co się modlimy. Przy drugim przypominamy sobie, że mieliśmy odpisać na wiadomość. Przy trzecim myślimy o jutrze. Przy czwartym wraca rozmowa sprzed kilku dni. Przy piątym zastanawiamy się, czy o czymś ważnym nie zapomnieliśmy. I nagle orientujemy się, że właśnie skończyliśmy dziesiątkę. Chyba wielu z nas zna ten moment.
Bierzemy różaniec do ręki. Siadamy albo wychodzimy na spacer. Chcemy się pomodlić. Naprawdę chcemy. Przez chwilę jesteśmy skupieni, a potem myśli zaczynają biec w zupełnie inną stronę. Praca, zakupy, wiadomość, na którą wciąż nie odpisaliśmy. Ktoś, kto nas zranił. Ktoś, za kim tęsknimy. Sprawa, którą odkładamy od kilku tygodni. Coś, co wydarzyło się dzisiaj. Coś, co może wydarzyć się jutro. Czasem można odnieść wrażenie, że właśnie podczas różańca przypominamy sobie o wszystkim. I wtedy pojawia się myśl: „Przecież ja się w ogóle nie modlę”. Ale może nie do końca tak jest.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
