W całej Polsce wieje pesymizmem. Ludzie zaciskają pasa i martwią
się, co będzie dalej. Podobna troska towarzyszyła urzędnikom ze stołecznego
Targówka. Też postanowili pomyśleć, co będzie dalej. A pomyślawszy,
już co nieco zaplanować. Coby im nie przeszkadzali natrętni petenci,
wyjechali na sesję do Kazimierza nad Wisłą. Pociągnęła ich, jak się
nietrudno domyśleć, artystyczna atmosfera i urok miasteczka. Ale
ponieważ natchnienie za nic nie chciało im przyjść, postanowili zdopingować
się trochę śpiewem, gorzałą i muzami (Życie Warszawy, 21 marca).
Miało być profesjonalnie, a skończyło się jak zwykle, po naszemu.
Państwo w państwie
Reklama
Trochę to wszystko przypomina starą piosenkę: "Siała baba mak,
nie wiedziała jak, a dziad wiedział, nie powiedział, a to było tak"
. I teraz następuje druga zwrotka: "Siała baba mak, nie wiedziała"
... i tak "abarotno". Ale wracamy do podmiotu pierwszego zdania.
Wszystko, czyli kolejne doniesienia o pijackich wybrykach działaczy
SLD. Najpierw pił, później jechał, a następnie go złapali. I tak "
abarotno". Tym razem przypadłość trafiła radnego "partii władzy"
z Gubina. Zaprowadzono go za jazdę samochodem po pijaku pod sąd powszechny,
a teraz czeka go jeszcze rozprawa przed sądem partyjnym (Życie, 19
marca). Jak jeszcze w SLD założą Komisję ds. Rozwiązywania Problemów
Alkoholowych, a zdaje się, jest to potrzeba chwili, to będziemy mieli
państwo w państwie.
Prawdopodobnie poszerzy się trójkąt założony przez Partię Ludowo-Demokratyczną,
o czym pisaliśmy w ubiegłym tygodniu. Z poszerzonego trójkąta zrobi
się czworokąt. Przewidujemy, że czwarty kąt może zająć kolejny rozczarowany,
w wyniku pryśnięcia czaru Przewodniczącego, parlamentarzysty Samoobrony (
Życie, 19 marca).
Zahartować lud
Obywatele nie zakończyli jeszcze "lizania ran" po pierwszej
reformie służby zdrowia, a już muszą się gotować na drugą reformę.
Coś nam się zdaje, że zamiast gwarantowanej konstytucyjnie, bezpłatnej
służby zdrowia będziemy mieli także bezpłatną, ale szkołę przetrwania.
Fachowcy przewidują, że może być nawet trudniej niż w amazońskiej
dżungli. Zresztą, kto wie? Może w tym szaleństwie jest metoda. Zahartować
lud tak, żeby w przyszłości już go nic nie zaskoczyło.
Wzrost
Będziemy mieli droższy prąd. Pogorszą się tym samy nastroje
konsumenckie. Ale to niegroźne, dla polityków, oczywiście. W najbliższym
czasie nie ma wyborów. Zyskamy za to towar ostatnimi czasy deficytowy
- wzrost. Wzrost optymizmu wśród ekipy rządzącej.
Od 7 lipca trwa nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej.
O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędowniczko Szkaplerza świętego, Matko Boga! Oto ja, Twoje dziecko, wznoszę do Ciebie błagalnie ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza świętego, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja.
Początek księgi Izajasza ma ton oskarżenia sądowego. Prorok zwraca się do przywódców Jerozolimy słowami „książęta Sodomy” oraz „ludu Gomory”. To zestawienie ma wyrwać słuchacza z religijnego samozadowolenia. Jerozolima posiada świątynię. Składa ofiary. Zachowuje dni święte. Pan jednak odsłania, że kult nie leczy sam z siebie życia skażonego przemocą. W wyroczni pojawiają się całopalenia, tłuszcz zwierząt, kadzidło oraz uroczyste zgromadzenia. Wszystko to należało do prawowitego kultu Izraela. Problem leży gdzie indziej. Ręce wyciągane do modlitwy są „pełne krwi”. Krew oznacza przemoc, ucisk oraz niesprawiedliwość. Może chodzić o krzywdę dokonaną mieczem. Może chodzić także o wyrok wydany przeciw bezbronnemu, o zysk z wyzysku, o sąd kupiony pieniędzmi. Izajasz uderza w punkt, gdzie liturgia rozmija się z życiem. Dlatego prorok wzywa do obmycia oraz oczyszczenia. Chodzi o przemianę czynów. Następuje krótki program nawrócenia. „Uczcie się czynić dobro. Troszczcie się o prawo. Prostujcie los uciśnionego. Sądźcie sierotę. Brońcie wdowy”. Wszystkie te sprawy należały do życia miasta oraz do pracy sądu w bramie. Tam rozstrzygała się prawda pobożności. Bóg nie szuka samej poprawności obrzędu. Szuka serca, które żyje sprawiedliwością. To czytanie ma także dobrą nowinę. Pan upomina swój lud, bo nie cofa przymierza. Wzywa do powrotu. Pokazuje drogę bardzo wyraźną. Dobro trzeba czynić. Bezbronnych trzeba osłonić. Właśnie tam zaczyna się modlitwa miła Bogu.
Szósty dzień zapowiadał się na bardzo intensywny. Widać było, że na pielgrzymów czeka trudny odcinek drogi. Rzeczywistość okazała się prawie inna, a na końcu padały słowa: “Jak było pięknie”.
Pierwsza część drogi przebiegała przez trzy miejscowości połączone ze sobą. W Gubbio znajduje się wiele kościołów, ale na trasie był tylko jeden, taki przy wejściu do parku. Widać, że miał swoją piękną historię, a jest także odwiedzany przez pielgrzymujących do Asyżu, o czym świadczą wpisy w księdze pamiątkowej. Zasadniczo mapa wskazywała, że nic szczególnego w tej części drogi nie miało być. W zasadzie nie było, oprócz tego, że na jednym wzniesieniu obok drzewa wisiała kartka w języku angielskim, aby w razie chęci na kawę, czy wodę zadzwonić w dzwonek. Mając świadomość drogi i dalszej leśnej drogi, nie było lepszej opcji jak skorzystać. Młody Włoch, prowadzący w tym miejscu dom agroturystyczny, z radością przygotował kawę, która dodała energii na dalszą drogę- ostro w górę. Na trasie, już poza cywilizacją, znajdował się Erem San Pietro in Vigneto. To było na 16 km. Bardzo piękne i gościnne miejsce, gdzie służbę dla pielgrzymów odbywają wolontariusze. Szef, pan Benedetto, na starcie częstuje zimną wodą i espresso. A w tym miejscu odpoczynku można było spotkać innych pielgrzymów m.in. z Chorwacji. Zaskoczyło mnie bardzo, gdy usłyszałem łamany język polski. Była to siostra zakonna, która wraz z grupą włoską podąża także do Asyżu. (Jeżeli dobrze zrozumiałem). Po krótkim odpoczynku przyszła pora na ostatni etap. Najtrudniejszy, ale bardzo malowniczy. Jezioro di Valfabbrica dodawało uroku pięknym, górskim widokom. Minusem było to, że ¾ tego etapu szło się ostro w górę. Pod koniec drogi czekała mnie miła niespodzianka. Wyczerpany kilkoma kilometrami w górę, nagle dotarłem do zabudowań. Starsze małżeństwo zaczęło machać do mnie, żebym usiadł i odpoczął. Skorzystałem z tego zaproszenia. Niestety niefortunnie promienie słoneczne, a było w tym momencie tylko 31 stopni, zaczęły nagrzewać moją sutannę, lecz udało mi się wygospodarować kawałek cienia pod parasolem. Pani gospodyni zaproponowała tradycyjną włoską kawę, z domu słychać było intro “Mody na sukces”, gospodarz wskazał mi źródełko z chłodną wodą dla pielgrzymów. Dowiedziałem się, że w ich parafii posługuje ksiądz z Polski, ksiądz Krzysztof i, że bardzo tego kapłana szanują, wręcz kochają. Miło słyszeć takie słowa. Nie można też nadużywać gościnności, więc po wypiciu kawy i krótkiej rozmowie poszedłem dalej, w górę, kończąc ten etap drogi. Na zakończenie dnia Eucharystia. Asyż coraz bliżej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
