Uroczystości pogrzebowe odbyły się najpierw w kościele św. Szczepana w Krakowie, gdzie posługiwał jako proboszcz w latach 1984-1991, a następnie w jego rodzinnej miejscowości – w Janowicach, w kościele św. Józefa Robotnika.
Mszy św. przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz w koncelebrze z bp. Janem Zającem – koledzy rocznikowi zmarłego, kapłanami z naszej diecezji i archidiecezji krakowskiej.
– Był kapłanem miłosiernym, takim, który miał oczy otwarte na biedę, a uszy – na ludzkie wołanie o pomoc. Umiał się dzielić. Był stworzony do konfesjonału i do ambony. Był sługą słowa, sakramentów i cierpienia – zauważył w kazaniu kolega rocznikowy ks. infułat Jakub Gil.
Na te aspekty życia i posługi kapłańskiej zmarłego zwrócili również uwagę: kard. Dziwisz, poprzedni proboszcz w Janowicach ks. Józef Walusiak, metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski i biskup Roman Pindel – którzy przesłali listy kondolencyjne. Pasterz naszej diecezji zauważył, że ks. Eugeniusz posługiwał kapłanom, których dotknęła choroba i cierpienie, co pokazywało, jak wielkie miał serce dla innych. Po Mszy św. odprowadzono zmarłego na cmentarz parafialny.
Ks. Eugeniusz Góra od dziecka pragnął być księdzem. Po maturze wstąpił do seminarium, a wyświęcony został w 1963 r. z rąk bp. Karola Wojtyły. Posługiwał m.in. w parafiach w Jaworznie, Andrychowie, Krakowie czy w Żywcu-Zabłociu, gdzie był proboszczem w latach 1975-1984, zastępując ks. prałata Stanisława Słonkę – założyciela parafii św. Floriana i budowniczego kościoła. Ks. Góra pełnił również obowiązki związane z pracą w dekanatach i diecezji, a także posługiwał jako duszpasterz chorych kapłanów w Swoszowicach.
19 maja 2025 w wieku 92 lat odszedł do wieczności Ksiądz Kanonik Józef Andrzejewski. Święcenia kapłańskie przyjął prawie 68 lat temu.
Ks. Józef Andrzejewski urodził się 4 maja 1933 w kolonii Księżyzna (powiat Łuków, województwo lubelskie) w rodzinie Andrzeja i Marii z domu Sułkowskiej. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Serokomli. Po ukończeniu szóstej klasy wstąpił do niższego seminarium salezjańskiego w Lądzie nad Wartą. Tam ukończył klasę siódmą i ósmą. Następnie przeniósł się do niższego seminarium Księży Orionistów w Zduńskiej Woli. W roku 1950, ze względu na zły stan zdrowia, opuścił niższe seminarium i podjął terapię. Edukację w zakresie szkoły średniej kontynuował później w gimnazjum w Adamowie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
„Ofiaruję swój krzyż za Kościół święty, za Papieża, za mojego biskupa diecezjalnego, za duchowieństwo, za nawrócenie grzeszników, za dusze czyśćcowe i za prześladowanych chrześcijan” – napisał w swoim duchowym testamencie Igor Pavan Tres.
Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Igor Pavan Tres (@igorpavantres)
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
