Na czym polega świętość? Jakie są różnice między świętym a błogosławionym? Kiedy zrodził się kult relikwii? Czym jest tajemnica świętych obcowania? To pytania, które pojawiły się w kolejnej części karmelitańskiej serii „Świętość Kanonizowana” - wywiadzie z o. dr. Szczepanem T. Praśkiewiczem, nazywanym tropicielem świętości. Kajetan Rajski - młody redaktor dociekliwie pyta swojego rozmówcę - od 1998 r. konsultora watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, prowincjała Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych i doradcę Referatu Spraw Kanonizacyjnych w Kurii Metropolitalnej w Krakowie, autora wielu publikacji z zakresu hagiografii - o wszystko, co jest związane ze świętością. A więc i o stygmaty, i relikwie, i cuda dokonywane za przyczyną świętych. Katalog świętych przedstawionych w tej książce otwiera prorok Eliasz czy święci Młodziankowie Męczennicy, a kończą słudzy Boży - Jan Paweł II czy Marta Robin. Przedstawieni są też święci polscy i z Polską związani, a jako że książka wydawana jest przez Karmelitów Bosych, nie mógł się nie przewinąć wątek świętych Karmelu.
Dziś, kiedy na ołtarze został wyniesiony sługa Boży ks. Jerzy Popiełuszko, kiedy czekamy na beatyfikacje Ojca Świętego Jana Pawła II i wielu innych Polaków, warto sięgnąć do książki „Przedziwny Bóg w świętych swoich”. I skorzystać z zaproszenia kard. Stanisława Dziwisza zamieszczonego we wprowadzeniu: „Książka jest niejako hymnem na cześć dobrego Boga, który pozostaje «przedziwny w swoich świętych» (por. «Lumen gentium», 50) i zaprasza nas do wstępowania w ich ślady, abyśmy sami byli «świętymi przed Jego obliczem» (por. Ef 1, 4)”.
„Przedziwny Bóg w świętych swoich”. O świętych i o świętości z o. Szczepanem T. Praśkiewiczem OCD rozmawia Kajetan Rajski, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2010.
Opowiadanie o Nabocie odsłania zderzenie królewskiej zachłanności z Prawem Boga. Winnica leży przy pałacu Achaba w Jezreel. Król chce ją mieć jako ogród warzywny. Nabot odmawia, ponieważ chodzi o naḥălāh, dziedzictwo ojców. W Izraelu ziemia nie była tylko własnością użytkową. Należała ostatecznie do Pana. Rodzina otrzymywała ją jako dar przymierza. Sprzedaż lub utrata dziedzictwa dotykała pamięci rodu i miejsca człowieka w ziemi obiecanej. Achab reaguje gniewem dziecka, które nie dostało tego, czego pragnęło. Izebel przejmuje inicjatywę. Używa pieczęci królewskiej i uruchamia postępowanie publiczne. Ogłasza post. Sadza Nabota przed ludem. Sprowadza dwóch nikczemnych świadków. Prawo o dwóch świadkach zostaje tu odwrócone przeciw niewinnemu. Post, który miał służyć skrusze, staje się narzędziem mordu. Starsi miasta wykonują rozkaz. Nabot ginie poza miastem przez ukamienowanie. Władza wykorzystuje religię i sąd, by zagarnąć cudze dobro. Tekst pokazuje, jak łatwo wspólnota może służyć przemocy, gdy boi się silniejszych od siebie. Późniejsza wzmianka o synach Nabota odsłania jeszcze większą skalę zła. Ta scena przygotowuje słowo sądu wypowiedziane przez Eliasza. Zarazem przypomina, że Bóg widzi krew sprawiedliwego i nie milczy.
Francuzka Małgorzata Maria Alacoque, piękna, pełna życia córka królewskiego sędziego i notariusza, jako niespełna 24-letnia dziewczyna w 1671 roku wstąpiła do klasztoru sióstr Wizytek w Parayle-Monial. Wkrótce cały świat miał poznać niezwykłe objawienia, jakich doznawała w klasztornej kaplicy podczas adoracji Najświętszego Sakramentu lub po przyjęciu Komunii Świętej. Wizytka i wizjonerka z Paray-le-Monial jest dziś znana jako najważniejsza spośród wszystkich krzewicieli kultu Serca Jezusowego. To właśnie przed nią Pan Jezus odsłonił najskrytsze tajemnice swego Serca.
Podczas pierwszego z serii czterech wielkich objawień, które miało miejsce 27 grudnia 1673 roku, kiedy Kościół wspomina św. Jana Ewangelistę, s. Alacoque poznała miłość Najświętszego Serca Jezusowego do ludzi.
Niech Dziewica Maryja zachowuje nas w jedności Kościoła. Niech uzdolni nas do przekazywania wiary przyszłym pokoleniom. Niech wyprosi nam liczne i święte powołania. Niech uprosi upragniony dar prawdziwego pokoju – prosił nuncjusz apostolski w Polsce abp Antonio Guido Filipazzi w homilii Mszy Świętej, której przewodniczył w Bazylice Katedralnej w Sosnowcu, na zakończenie peregrynacji Ikony Matki Bożej Częstochowskiej w Diecezji Sosnowieckiej.
Na początku homilii, abp Filipazzi przekazał pozdrowienia i błogosławieństwo papieża Leona XIV, który w ubiegłym roku, podczas Jubileuszu Nadziei, pobłogosławił początek peregrynacji. Przypomniał, że peregrynacja rozpoczęła się w czasie Roku Jubileuszowego, co znalazło odzwierciedlenie w jej haśle: „W Nadziei z Maryją”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
